เสี่ยวเอ้อรับคำเสียงหนึ่ง “คุณหนู ข้าน้อยชื่ออาฝู จะไปบังคับรถม้าเดี๋ยวนี้ เชิญรออยู่ที่นี่สักครู่” อาฝูสั่งเสี่ยวเอ้ออีกคนหนึ่ง แล้วรีบวิ่งไปยังประตูหลังทันที นี่คือเทพเจ้าแห่งโชคลาภ จะให้รอนานมิได้
อาฝูบังคับรถม้ามายังประตูหน้า เรียกเสี่ยวเอ้ออีกคนให้ช่วยขนของขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ยามนี้เป็นเวลาอาหาร ผู้คนบนถนนบางตาลงไปมาก แต่ก็ยังมิอาจให้รถม้าผ่านไปได้
“คุณหนู บนถนนคนมากเกินไป รถม้าผ่านมิได้ พวกเราอ้อมจากตรอกด้านหน้าไปจะดีกว่า ท่านว่าทำได้หรือไม่”
“ดี ทำตามเจ้ากล่าวเถิด”
อาฝูดึงบังเหียนม้าเบา ๆ เปล่งเสียง “ย่าห์” รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่ ผ่านฝูงชน เลี้ยวเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง หลิ่วซื่อเยว่ระแวดระวังขึ้นมา เกรงว่าเสี่ยวเอ้อผู้นี้จะมาปล้นนางอีกครั้ง จึงเตรียมพร้อมที่จะตอบโต้อยู่ตลอดเวลา
ตรอกนี้ไร้ผู้คน รถม้าวิ่งไปได้เร็ว ครู่หนึ่งก็ออกจากตรอก มุ่งสู่ถนนใหญ่ ถนนเส้นนี้ดูคุ้นตาเหลือเกิน อ้อ คิดออกแล้ว ที่นี่คือที่ที่นางเคยมาทานอาหาร ใช่แล้ว คือ “เซียงหม่านโหลว” แห่งนี้เอง
รถม้ามิได้วิ่งเร็วนัก ตลอดทางต้องคอยหลีกผู้คน หลิ่วต้าหวั่งร้อนใจยิ่งนัก เดินวนไปเวียนมาอยู่กับที่ เงยหน้ามองไปตามถนนเป็นระยะ เห็นรถม้าคันหนึ่งแล่นมาทางนี้ มิได้ใส่ใจ ยังคงมองออกไปที่ถนน
“อาฝู จอดตรงหน้าท่านลุงผู้นั้น”
รถม้าจอดเทียบตรงหน้าหลิ่วต้าหวั่ง ทำให้เขาตกใจ หลิ่วซื่อเยว่กระโดดลงจากรถม้า เรียกอารองเสียงหนึ่ง “อารอง ข้ากลับมาแล้ว เกวียนของเราอยู่ที่ใด รีบมาช่วยย้ายของขึ้นเกวียน”
อาฝูชี้ไปที่รถม้า “ท่านลุงขอรับ ของทั้งหลายอยู่บนรถม้า”