ความรู้สึกยามใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายช่างดีนัก
หลิ่วซื่อเยว่ยิ้มบาง ๆ “นั่นย่อมเป็นแน่ ข้าก็เพียงถามไปอย่างนั้น ยังไม่รู้ว่าภายหน้าจะมีวาสนาเช่นนั้นหรือไม่ เพราะของล้ำค่าเช่นนี้มิใช่จะพบพานได้ทุกเมื่อ
เถ้าแก่หวัง ท่านมิได้ว่ามีเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิดให้ข้าหรอกหรือ ยามนี้กล่าวได้แล้ว”
หมอหลีมีริ้วรอยยับย่นไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านหญิงหลิ่ว สูตรยาที่ให้มาประสบผลยิ่งนัก บัดนี้ฮูหยินและคุณหนูของท่านเจ้าเมืองไม่ปวดเจ็บอีกแล้ว ตุ่มผื่นตามกายก็ค่อย ๆ จางหาย
กระหม่อมแจ้งไปแล้วว่าสูตรยานั้นท่านหญิงเป็นผู้มอบให้ ท่านเจ้าเมือง ฮูหยิน และคุณหนูล้วนปรารถนาจะพบพานท่าน”
“เถ้าแก่หวัง ท่านหมอหลี ยามแรกที่ข้านำสูตรยาออกมา ข้ามิได้คิดหวังสิ่งตอบแทนแต่อย่างใด มิพบปะจะเป็นการดีกว่า หากเป็นเพราะเรื่องนี้ก็ขอให้จบเพียงเท่านี้ ผู้อยู่ห่างไกล ขอตัวกลับก่อน
ว่าแต่ ข้าพบผลไม้ป่าในหุบเขา เห็นว่ารสชาติงามนัก จึงนำมาให้ชิมดูเป็นของแปลก”
เมื่อพวกนางไม่ยินยอมพบหน้า พวกเขาก็ไม่บังคับฝืนใจ ทั้งยังชื่นชมสตรีชาวนาผู้นี้จากก้นบึ้งหัวใจ โอกาสที่จะได้ผูกสัมพันธ์กับท่านเจ้าเมืองเช่นนี้ นางกลับปฏิเสธเสีย เห็นได้ว่าอุปนิสัยใจคอสูงส่งยิ่ง หากเรื่องนี้ตกแก่ผู้ใดทั่วไป คาดว่าคงได้แต่ทะยานเข้าเกาะเกี่ยวแล้ว มีผู้หนุนหลังเช่นนี้แล้วไม่เอา ช่างโง่เขลา ทว่ากลับมีคนเช่นนี้อยู่จริง ไม่อาจทราบว่าจะกล่าวถึงนางเช่นไรดี!
หลิ่วซื่อเยว่รู้สึกขอบคุณพวกเขายิ่งนัก หยิบผลไม้แอปเปิลลูกโตสุกแดงห้าลูกออกจากมิติลับวางลงบนโต๊ะ เถ้าแก่หวังและท่านหมอหลีเบิกตากว้างขึ้นอีกครา “นี่มันหลินฉิน เหตุใดใหญ่โตปานนี้ ดีกว่าของบรรณาการเสียอีก”
หลิ่วซื่อเยว่เพิ่งรู้ว่าแอปเปิลในที่นี้เรียกว่าผลหลินฉิน ทั้งสองหยิบขึ้นมาคนละผลพลางเริ่มเสวย เปลือกบางกรอบหวาน ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำผลไม้ รสเลิศล้ำกว่าเท่าที่พวกเขาเคยลิ้มมามากมาย