หลิ่วซื่อเยว่เองก็คิดจะนั่งเกวียนเทียมวัวกลับเช่นกัน ครั้นได้ยินสตรีผู้หนึ่งเอ่ยว่า “หลานฮวา นั่นใช่ซื่อเยว่บ้านเจ้าหรือไม่ ซื่อเยว่ เร็วเข้ามานั่งตรงนี้เถิด”
นางตั้งใจจะรีบออกจากที่ที่วุ่นวายแห่งนี้ ทว่าก็ยังถูกหวงหลานฮวาเห็นเข้าจนได้
หวงหลานฮวาได้ยินคำของสตรีนั้นจึงหันกลับไปมอง ก็เห็นหลิ่วซื่อเยว่สะพายกระบุงมาจริง ๆ “เด็กเวรเอ๋ย เห็นแม่แท้ ๆ ยังไม่รู้จักทักทาย ยังจะรู้จักเคารพผู้อาวุโสอีกหรือไม่!”
“น้าหวง ท่านจะมาแอบอ้างเป็นแม่คนอื่นง่าย ๆ ได้อย่างไร หากให้ลุงต้าหู่รู้เข้า คงนึกว่าท่านให้เขาสวมเขาเป็นแน่”
“ไอ้ลูกทรพี กล้าดีอย่างไรมาพูดกับข้าเช่นนี้ ดูข้าจะไม่ฉีกปากเจ้าเสียวันนี้!” แม้หวงหลานฮวาจะมีรูปร่างค่อนข้างท้วม ทว่ากลับคล่องแคล่วยิ่งนัก กระโดดลงจากเกวียนเทียมวัวได้ในพริบตา ตรงเข้าหาหลิ่วซื่อเยว่หมายจะกระโจนใส่
หลิ่วซื่อเยว่หาได้คิดจะพัวพันกับนางไม่ หมุนตัววิ่งหนีทันที หวงหลานฮวาไล่ตามไปด้านหลัง ผู้คนบนเกวียนต่างหัวเราะลั่น
หลิ่วซื่อเยว่วิ่งรวดเร็วเกินไป หวงหลานฮวาวิ่งเสียจนหอบหายใจไม่ทัน ไม่อาจตามทันได้เลย นางกลับมาที่ข้างเกวียนด้วยสีหน้าโกรธแค้น ทรุดตัวนั่งลงไปเต็มแรง สั่นสะเทือนจนเกวียนโคลงเคลงไปมา กระทั่งวัวแก่ที่ลากเกวียนยังร้องมอออกมาสองครา
พอหายใจเข้าออกคล่องแล้ว “พวกเจ้าดูเถิด นี่คือลูกอกตัญญูที่ข้าอุตส่าห์คลอดออกมา อกตัญญูไม่รู้คุณคน ทรยศต่อฟ้าดิน”
ระหว่างทางหลิ่วซื่อเยว่สาวเท้าเร็วรี่ แซงผู้คนไปคนแล้วคนเล่า เร็วกว่าปกติถึงครึ่งชั่วยามกว่า เทียบเท่าได้กับการนั่งเกวียนเทียมวัว
“ท่านอารอง ท่านฮูหยินรอง พี่สาวร่วมสกุล น้องเล็ก ข้ากลับมาแล้ว”
“กลับมาก็ดีแล้ว เจ้าเดินกลับมารึ ดูหน้าโชกเหงื่อเช่นนั้น” ฮูหยินรองถาม
“ใช่แล้วเจ้าคะ ฮูหยินรอง เดิมข้าตั้งใจจะนั่งเกวียนเทียมวัวกลับมา ใครจะรู้ว่าหวงซือก็อยู่บนเกวียนด้วย เราทะเลาะกันยกใหญ่ นางหมายจะตีข้า ข้าก็เลยวิ่งหนีมา”