ผู้อาวุโสหลิ่วได้ยินเรื่องที่หลิ่วต้าหวั่งช่วยตระกูลไป๋ไถนาก็เช่นกัน โกรธจนด่าทั้งเช้าอยู่ในบ้าน ล้วนเป็นลูกหลานอกตัญญู หมาป่าขาวตาดำ
“พ่อเฒ่า เจ้าก็เลิกด่าเสียที รีบไปเชิญหมอมาให้ข้า ข้านี่ปวดเอวจนทนไม่ไหวแล้ว”
ผู้อาวุโสหลิ่วเหลือบมองนางแวบหนึ่ง วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องให้ข้า ในบ้านเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาอับอายเกินกว่าจะออกนอกบ้าน จึงเรียกไหลฝูให้ไปเชิญหมอ “ไหลฝู ทวดหญิงของเจ้าถูกเจ้าทำร้ายบาดเจ็บ รีบไปเชิญหมอเสีย”
“ไหลฝูไม่ยอมสนใจเขา พาน้องชายน้องสาววิ่งหนีไป”
ผู้อาวุโสโกรธจนกระโดดกระทืบเท้า คนในบ้านพากันเป็นกบฏต่อฟ้า ไม่มีใครเห็นเขาอยู่ในสายตา อายุปูนนี้แล้ว ยังไม่มีแม้แต่ข้าวร้อน ๆ สักมื้อ ช่างก่อกรรมเสียจริง!
บุตรชายใหญ่ก็ยิ่งพึ่งพาไม่ได้ ตั้งแต่ขาพิการข้างหนึ่งก็ไม่เคยออกนอกบ้าน เอาแต่เก็บตัวอยู่ในบ้านเหมือนคนไร้ค่า
ผู้อาวุโสหลิ่วตะโกนเรียกไหลกุ้ยและน้อง ๆ ในลานบ้านอีกครั้ง แต่สุดท้ายไม่เห็นแม้แต่เงาคน
ผู้อาวุโสหลิ่วถือขนมไม่กี่ชิ้นที่เหลือไปหาไหลฝู “ไหลฝูเอ๋ย พวกเจ้าคงหิวกันแล้วใช่ไหม? กินขนมก่อนสักชิ้นเถิด
เจ้าได้ทำร้ายทวดหญิงของเจ้า ทวดก็ไม่ได้ลงโทษเจ้า กินเสร็จแล้ว เจ้าก็ไปเชิญหมออู๋มาให้ทวดหญิงของเจ้าดูบาดแผลหน่อย”
“เจ้าวางใจเถิด เหนียนของเจ้ากับอาใหญ่ของเจ้ายังอยู่ที่อำเภอ ยังไม่ได้กลับมา แม่ของเจ้าต้องไม่เป็นอะไรแน่ กำลังรักษาบาดแผลอยู่ที่อำเภอ!
ไหลฝูเอ๋ย เจ้าคือหลานชายสายตรงคนโตของตระกูลหลิ่วนะ ต่อไปสมบัติมหาศาลของตระกูลหลิ่วเรานี้ก็จะต้องส่งมอบให้อยู่ในมือเจ้า จงมีจิตใจกว้างขวางดั่งบุรุษ อย่าได้คับแคบนัก
พวกเราต้องเฝ้าบ้านหลังนี้แทนพ่อของเจ้า รอให้พ่อของเจ้ากลับมา พวกเจ้าทั้งครอบครัวก็จะได้อยู่พร้อมหน้ากัน”