ผู้อาวุโสหลิ่ววางใบสั่งยาลงบนโต๊ะ หลิ่วต้าหนิวหยิบใบสั่งยาขึ้นมายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น “เหตุใดเจ้ายังไม่ไปจัดยา เหม่ออยู่ที่นี่ทำไม”
“ท่านไม่ได้ให้เงินข้า ข้าจะไปจัดยาได้อย่างไร”
“ที่บ้านไม่มีเงินแล้ว เจ้าสำรองจ่ายไปก่อน รอพ่อมีแล้วค่อยคืนให้เจ้า”
“พ่อ ข้าก็ไม่มีเงิน”
“เช่นนี้ก็ได้ พี่สะใภ้ใหญ่กับหลานสาวใหญ่ของเจ้าไม่ได้อยู่ที่โรงหมอในอำเภอหรอกหรือ เจ้าไปจัดยา ให้พวกนางออกเงินให้”
“หากพวกนางก็ไม่มีเงินเล่า ยานี้ข้าจะไม่จัดแล้วหรือ”
“พวกนางจะไม่มีเงินได้อย่างไร ไม่มีเงินแล้วเอาอะไรให้หมอรักษาหลานสะใภ้ของเจ้า”
“พวกนางจะเอาเงินที่ไหน พ่อ ท่านให้พวกนางหรือ”
“บอกให้เจ้าไปก็ไปสิ จะมีคำถามมากนักหนาเพื่ออะไร”
“ท่านไม่ให้เงิน ข้าก็ไม่ไป จะได้ไม่เสียเที่ยวเปล่า”
ผู้อาวุโสหลิ่วโกรธจนควันออกหู ควักเงินสองตำลึงให้หลิ่วต้าหนิว “ได้เงินแล้วยังไม่รีบไปอีก”
หลิ่วต้าหนิวถือเงินเดินทางไปจัดยาที่อำเภอ เขาไม่ยอมเปลืองจ้างเกวียนเทียมวัว
ผู้อาวุโสหลิ่วจนใจ บุตรชายใหญ่สั่งไม่ขยับ ภรรยาแก่ก็ป่วย พวกเด็กเล็กก็พึ่งพาไม่ได้อีก จำต้องไปที่ครัวทำอาหารเอง
เขาต้มโจ๊กข้าวซ้อมมือหม้อใหญ่ กินตอนเช้า ยังกินต่อตอนค่ำได้อีก วันนี้ทั้งครอบครัวได้กินอิ่มหนำกันสักมื้อ
หลิ่วต้าหนิวไปถึงโรงหมอ จัดยาเสร็จก็เดินออกมาเลย หาได้แวะเข้าไปดูความเป็นอยู่ของหลิ่วอีเยว่และพวกนางไม่
ถึงบ้านก็วางยาลงบนโต๊ะ “ควรจัดยาสิบชุด แต่เงินไม่พอ จึงได้แค่แปดชุด นี่เงินที่เหลือ
ยากลับมาแล้ว ข้าก็จะกลับ”
“เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อนไป ไส้ยาต้มให้แม่เจ้าสักหน่อยแล้วค่อยกลับ งานนี้แต่เดิมเป็นหน้าที่ภรรยาเจ้า เจ้าก็ทำแทนนางเสียก็แล้วกัน”
หลิ่วต้าหนิวหิ้วห่อยาไปต้ม “ต้าหนิวเอ๋ย นี่ใกล้ถึงคราวไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิแล้ว เจ้าคิดจะทำอย่างไร”