บทที่ 004 ท่านป้า
วันเวลาผ่านไปทีละวัน
พริบตาเดียว เหอผิงเซิงก็มาอยู่ที่ยอดเขาซิ่วจู๋นานกว่าครึ่งเดือนแล้ว
ในช่วงครึ่งเดือนนี้ไม่มีเรื่องพิเศษอะไรเกิด ขณะเดียวกันเหอผิงเซิงเองก็ผ่านการบำรุงด้วยเนื้อสัตว์และข้าววิญญาณมาครึ่งเดือน ผสมกับการแบกน้ำเดินทุกวัน ทำให้น้ำหนักและร่างกายเติบโตขึ้น
เขาแข็งแรงขึ้นไม่น้อย
เวลาแบกน้ำย่อมไม่ลำบากเหมือนแต่ก่อน
พูดได้ว่า ตอนนี้เขาแบกน้ำวันละ 20 เที่ยวก็ทำได้สบาย ๆ
แต่เพื่อปกปิดผลของข้าววิญญาณ เหอผิงเซิงก็ยังคงต้องทำสีหน้าเหมือนหมดแรงแทบตายทุกวัน
วันนี้ อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าสีครามสดใส
เหอผิงเซิงแบกน้ำจากน้ำพุบนภูเขามาที่หน้าโรงอาหารเหมือนเคย ยังไม่ทันถึงถังน้ำใหญ่ ก็เห็นแต่ไกลว่ามีคนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่หน้าโรงอาหาร
เสื้อผ้าหลากสีสะดุดตา
เหอผิงเซิงมองดู เห็นคนแปลกหน้ามากมายปรากฏตัวขึ้นที่นี่
มีทั้งศิษย์สายตรงของสำนักไท่ซวีที่สวมชุดคลุมพิเศษ และศิษย์งานทั่วไปเหมือนเหอผิงเซิง
ทุกคนล้อมกันอยู่ ชี้นิ้ว วิพากษ์วิจารณ์กันไปมา
มีเสียงผู้หญิงดุดันแทรกออกมาเป็นครั้งคราว
เหอผิงเซิงเดิมไม่อยากเข้าไปใกล้ แต่ยังไม่ทันเทน้ำในถังลงถังใหญ่ ก็ได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งพูดว่า “นั่น… ไอ้คนแบกน้ำ มานี่เดี๋ยวนี้!”
เหอผิงเซิงจึงหันไปมอง กลุ่มคนหนาแน่นแยกออกเป็นช่องทาง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีชมพู เบิกตากลมโต มองเขาอย่างโกรธแค้น
ตรงหน้าผู้หญิงชุดคลุมสีชมพูนี้ หัวหน้าจางนอนนิ่งอยู่บนพื้นเหมือนหมา มีเลือดไหลออกจากมุมปากไม่น้อย
นี่…
เกิดอะไรขึ้น?
หัวหน้าจางถูกทำร้าย?
“ท่… ท่านป้าครับ…” เหอผิงเซิงวางคานหาบน้ำลง เข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นด้วยความเคารพ ประสานมือทำความเคารพ
กฎระเบียบในสำนักไท่ซวีเคร่งครัด ศิษย์งานทั่วไปเห็นศิษย์สายในต้องโค้งคำนับ หนักกว่านั้นต้องคุกเข่าก้มกราบ
เจอศิษย์ชาย ไม่ว่ารู้จักหรือไม่ ต้องเรียกท่านเจ้าขุนอย่างเคารพ เจอศิษย์ผู้หญิงก็เรียกท่านป้า
“เจ้าเป็นศิษย์งานทั่วไปที่รับหน้าที่ยกน้ำ?” ผู้หญิงในชุดคลุมสีชมพูถามด้วยสีหน้าเย็นชา
เหอผิงเซิงสูดหายใจลึก แล้วพูดอย่างระมัดระวัง “ใช่ครับ ข้าน้อยแบกน้ำเป็นหน้าที่หลัก!”
“แคง…” ผู้หญิงคนนั้นไม่พูดพล่าม เงื้อมือชักกระบี่ที่เอวออกมาทันที เหวี่ยงไปข้างหน้า คมกระบี่จ่อตรงไปที่เหอผิงเซิง
กระบี่ยังไม่ถึง แต่มีลมคมกริบพัดเข้ามาก่อน
เหอผิงเซิงตกใจถอยหลังกรูดไปสามสี่ก้าว
ผู้หญิงคนนั้นพูดว่า “ท่านป้าจะถามเจ้าสักข้อ ถ้ากล้าปิดบัง วันนี้ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“ครับ ครับ ครับ…” เหอผิงเซิงก้มหัวอีกครั้ง
ผู้หญิงคนนั้นถามว่า “น้ำพุบนยอดเขาซิ่วจู๋เรานั้นเย็นใสและหวานเสมอมา เป็นหนึ่งในเก้ายอดเขาของสำนักไท่ซวี แม้แต่ยอดเขาเทียนอีก็ยังสู้ของเราไม่ได้ ข้าถามเจ้า เหตุใดช่วงนี้มาน้ำกลับสกปรกขุ่นมัวขึ้นเรื่อย ๆ?”
“จืดชืดธรรมดา และกลืนแทบไม่ลง!”
เหอผิงเซิงทำหน้าทันที: จริงสิ!
ตอนที่เขาเพิ่งมาช่วงแรก ๆ ก็รู้สึกว่าน้ำนี้อร่อยมาก แต่ช่วงนี้กลับจืดชืดขึ้นเรื่อย ๆ
เหอผิงเซิงเองก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน!
“เอ่อ… ข้าน้อยก็ไม่ทราบ!” เหอผิงเซิงไม่รู้จึงตอบตามความจริง
“หึ!” ผู้หญิงคนนั้นส่งเสียงเย็นชา ดวงตาฉายแววเฉียบคม “ไอ้ของโสโครก เจ้าแอบลงไปอาบในน้ำพุตอนหาบน้ำ ทำให้บ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งยอดเขาซิ่วจู๋ของเราสกปรกกระมัง ถ้าเช่นนั้นดูข้าฆ่าเจ้าไม่ตายก็แล้วกัน!”
เหอผิงเซิงลนลานทันที พูดว่า “ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว ขอท่านป้าตรวจสอบให้ละเอียด!”
ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ทันพูดอะไร หัวหน้าจางที่นอนบนพื้นก็กระโดดลุกขึ้นมา วิ่งไปต่อหน้าเหอผิงเซิง แล้วเตะออกไปหนึ่งที
ตู้ม เหอผิงเซิงก็ล้มลงกับพื้น
หัวหน้าจางกำหมัด กระแทกลงบนหัวเขาอย่างแรงหลายที พูดว่า “ไอ้ชาติชั่ว สั่งให้แบกน้ำแต่ใจเจ้าไม่พอ ยังกล้าทำแหล่งน้ำสกปรก ดูข้าฆ่ามึงไม่ตายก็แล้วกัน!”
เปรี้ยงเปรี้ยงเปรี้ยง…
หัวหน้าจางต่อยอีกหลายที
เห็นเลือดออกจากปากและจมูกของเหอผิงเซิงไม่หยุด เขาถึงหยุดมืออย่างแรง แล้วพูดว่า “ท่านป้าวางใจได้ ข้าเดี๋ยวสับไอ้หมอนี่ไปให้หมา!”
พูดจบ หัวหน้าจางก็เตะตัวเหอผิงเซิงอีกหลายทีอย่างแรง
ช่วงนี้แม้ร่างกายของเหอผิงเซิงจะแข็งแรงขึ้นบ้าง แต่ท้ายที่สุดก็เป็นแค่เด็กหนุ่มอายุ 14 ปี จะสู้หัวหน้าจางที่อายุ 30 กว่าและเนื้อแน่นล่ำสันไปได้อย่างไร?
เขาสู้ไม่ได้แน่ ได้แต่ขดตัวกองอยู่
สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นผ่อนคลายลงบ้าง พูดว่า “สับไอ้หมอนี่ทิ้งก็ดี เปลี่ยนคนใหม่ที่ฉลาด ๆ มาแทน แต่นี่เป็นเรื่องของคนในโรงครัวพวกเจ้าจัดการเอง!”
เหอผิงเซิงได้ยินว่าคนเหล่านี้จะตัดสินความเป็นตายเขาได้จริง ๆ ก็รีบลุกขึ้นจากพื้น พูดว่า “ท่านป้าตรวจสอบให้ชัดด้วย ข้าน้อยแบกน้ำทุกวัน ไม่มีเวลาไปอาบน้ำเลย ขอท่านป้าสืบให้กระจ่าง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าน้อยจริง ๆ!”
ตอนนั้น หญิงสาวชุดคลุมสีครามคนหนึ่งเดินเข้ามาจากที่ไกล ๆ อย่างรีบร้อน
“น้องเล็ก เจ้าทำอะไรน่ะ?” ผู้หญิงชุดครามถาม “จะก่อเรื่องอะไรอีกหรือ?”
ผู้หญิงชุดชมพูพูดว่า “พี่รองมาแล้วหรือ…”
“ไม่มีอะไรใหญ่หรอก ก็ไอ้พวกศิษย์งานทั่วไปที่โสโครกน่าขยะแขยงนี้ กล้าลงไปอาบน้ำในน้ำพุหลังเขาทำให้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์สกปรก รสชาติน้ำช่วงนี้เลยเปลี่ยนไป ฉันมาจัดการให้ถูกต้อง ฆ่าไอ้สกปรกนี่ให้ตาย!”
“ไม่ได้!” หญิงสาวชุดครามตกใจ “เด็ดขาดไม่ได้!”
เหอผิงเซิงเห็นทางรอด จึงรีบเดินเข้าไปหาผู้หญิงชุดครามสองก้าว พูดว่า “ท่านป้าตรวจสอบให้ชัดด้วย ข้าน้อยไม่เคยไปอาบในอ่างน้ำนั่นแม้แต่ครั้งเดียว!”
“ข้าก็ดื่มน้ำที่นี่ตามปกติเหมือนกัน จะทำให้ตัวเองแย่ได้ยังไง?”
ผู้หญิงชุดครามพยักหน้า แล้วละสายตาจากเหอผิงเซิงไปมองผู้หญิงชุดชมพู “น้องเล็ก ถ้ามีคนลงไปอาบในน้ำพุ แปดส่วนรสชาติน้ำก็คงไม่เปลี่ยน อยากรู่ว่าเกิดอะไรขึ้น ควรไปดูถึงน้ำพุด้วยตนเองดีกว่า!”
“อย่าด่วนกลั่นแกล้งผู้อื่น พวกเขาแม้เป็นศิษย์งานทั่วไปต่ำต้อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!”
“หึ…” ผู้หญิงชุดชมพูส่งเสียงเย็นชา รู้สึกเสียหน้ามาก
ผู้หญิงชุดครามพูดว่า “แบบนี้ดีกว่า ข้าจะไปดูน้ำพุเป็นเพื่อนเจ้าเอง… พวกเจ้าตามไปด้วย ดูซิว่าน้ำประหลาดตรงไหน?”
เหอผิงเซิงไม่รู้ว่าหญิงสาวสองคนนี้จะเรียกว่าอะไร แต่ผู้หญิงชุดครามพูดได้มีน้ำหนักมากกว่าชัดเจน
ทุกคนตามทั้งสองไปยังหลังเขา
ระหว่างเดิน เหอผิงเซิงยังคงเดินโขยกเขยก เจ็บไปทั้งตัว
ใบหน้ามีปื้นเขียวปื้นม่วง
แต่ถึงกระนั้น เหอผิงเซิงก็ยังคงแบกถังน้ำเปล่าสองถังอยู่
อย่างไรเสีย อีกเดี๋ยวก็ต้องทำงานต่อ!
ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์จะยิ่งร้ายแรงกว่าเดิม