ท้ายที่สุด หลี่หางก็นอนแผ่อยู่บนพื้น
หน้าอกยังคงกระเพื่อมแรง หยาดเหงื่อไหลจากสองข้างแก้มลงสู่พื้น
ทั้งตัวเหมือนปลาที่เพิ่งถูกช้อนขึ้นจากน้ำแล้วโยนไว้บนฝั่ง อ้าปากหุบปากหอบหายใจ
คนที่มาเดินเล่นในสนามทยอยผ่านไปเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บ้างเหลือบมองเขาแล้วก็เดินต่อ บ้างก็มองซ้ำอีกหลายครั้ง
ก็คนอ้วนหนักกว่า 300 จินนอนแผ่อยู่บนพื้นเหมือนแป้งที่กำลังถูกทอด ภาพแบบนี้ไม่ได้เห็นกันบ่อย ๆ
“หมอนั่น...เดินมาได้สัก 40-50 นาทีแล้วมั้ง?”
“ฉันนับแล้ว ครบ 6 รอบพอดี เดินช้า ๆ ไม่หยุดเลยสักรอบ”
“แถมยังย่อตัวพิงกำแพงตั้ง 3 เซต ฉันดูอยู่ตลอดเลย”
“โห อ้วนขนาดนั้นยังทนได้นานขนาดนี้ด้วยเหรอ? ถ้าเป็นฉันคงลงไปนอนกองตั้งนานแล้ว”
“สุดยอด ของจริงเลย! ความอดทนแบบนี้ ใครไม่ยอมรับก็ไม่ได้แล้ว”
นักศึกษาหลายคนนั่งคุยกันเสียงเบาบนขั้นบันได น้ำเสียงเจือความชื่นชมอยู่หลายส่วน
พูดตามตรง คนอ้วนลดน้ำหนักไม่ใช่เรื่องแปลก แต่คนที่อ้วนขนาดนี้ยังฝืนเดินในสนามได้เกิน 40 นาที
เดินเสร็จแล้วยังไปย่อตัวพิงกำแพงอีก แบบนี้ก็ทำให้คนมองใหม่ได้เหมือนกัน
สมัยนี้คนที่พูดว่าจะลดน้ำหนักมีเยอะแยะ
แต่คนที่ลงมือขยับแข้งขาจริง ๆ มีไม่กี่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่น้ำหนักมากขนาดนี้
【ค่าความตื่นตะลึง +6】
【ค่าความตื่นตะลึง +8】
【ค่าความตื่นตะลึง +5】
หืม?
หลี่หางนอนอยู่บนพื้น มองตัวเลขที่เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างระบบอย่างกะทันหัน ในใจก็อดสงสัยไม่ได้
ก่อนหน้านี้มีคนมองระหว่างทางก็ได้เพิ่มแค่หนึ่งหรือสองแต้ม ทำไมตอนนี้ถึงเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนี้?
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พอจะเข้าใจ
ก่อนหน้านี้ทุกคนตื่นตะลึงกับรูปร่างของเขา มองแวบเดียวก็ผ่านไป
แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้พวกเขาตื่นตะลึงคือความมุ่งมั่นของเขา
คนอ้วนหนักกว่า 300 จินเดินฝืนทนอยู่ในสนามตั้ง 40 กว่านาที แค่ความอดทนนี้ก็ทำให้คนต้องมองเขาสูงขึ้นแล้ว
ความตื่นตะลึงแบบนี้มีคุณค่ามากกว่าแค่ “ว้าว คนนี้อ้วนจัง” เยอะเลย
หลี่หางคำนวณในใจว่าเงิน 100 ล้านที่ได้มาควรรีบเอาไปใช้ก่อน
จ้างนักโภชนาการระดับสูงมาช่วยจัดมื้ออาหารให้ตัวเอง แล้วก็จ้างเทรนเนอร์มืออาชีพให้ออกแบบแผนออกกำลังกายที่เหมาะกับคนตัวใหญ่โดยเฉพาะ
เงินส่วนนี้ประหยัดไม่ได้ ร่างกายคือทุนของการทำงาน ยิ่งร่างกายตอนนี้ของเขา ยังไม่ทันเริ่มทำงานก็แทบจะพังอยู่แล้ว
แต่พูดอีกอย่าง เงิน 100 ล้านนี้ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไร
ด้วยรูปร่างตอนนี้ของเขา ความสุขจากการกิน ดื่ม และเที่ยวเล่นแทบไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย จะไปผับเต้นเหรอ?
เต้นได้สองที เข่าก็คงพังก่อน
ไปเที่ยวเหรอ? เดินแค่สองก้าวก็หอบเหมือนเครื่องสูบลมแล้ว
คิดไปคิดมา สิ่งที่พอจะทำได้ก็มีแค่ซื้อรถสักคัน แถมต้องเป็นรถที่มีพื้นที่กว้างมาก ๆ เบาะนั่งก็ต้องแข็งแรงเป็นพิเศษด้วย
【ติ๊ง! ตรวจพบความปรารถนาของโฮสต์ เงินหัวเซี่ย 10,000 หยวนแลกได้ 1 ค่าความตื่นตะลึง และค่าความตื่นตะลึง 1,000 แต้มแลกค่าคุณสมบัติได้ 1 แต้ม】
หลี่หาง: “???”
เขาเกือบจะเด้งตัวขึ้นจากพื้น
แน่นอนว่า ด้วยน้ำหนักตอนนี้ของเขา เด้งขึ้นมาไม่ได้อยู่แล้ว
อย่างมากก็แค่ยกหัวขึ้นมานิดหน่อยให้ดูเหมือนขยับ
แม่งเอ๊ย ระบบหน้าเลือดชะมัด!
เงิน 10,000 หยวนแลกได้ค่าความตื่นตะลึง 1 แต้ม ต้องใช้ค่าความตื่นตะลึง 1,000 แต้มถึงจะแลกค่าคุณสมบัติได้ 1 แต้ม สรุปคือเพิ่มค่าคุณสมบัติ 1 แต้มต้องจ่าย 10 ล้านหยวนงั้นเหรอ?
ระบบนี่เปิดธนาคารอยู่หรือไง?
ไม่สิ ธนาคารยังหน้าเลือดไม่เท่านายเลย อย่างน้อยธนาคารก็ยังมีดอกเบี้ยให้!
หลี่หางบ่นด่าอยู่ในใจตั้งนาน แต่พอด่าเสร็จก็ทำได้แค่ยอมรับ
นี่แหละข้อเสียของการผูกขาด เจ้าเดียวที่ขาย อยากแลกก็แลก ไม่อยากแลกก็ช่าง
แต่พอคิดอีกที แค่ลดน้ำหนักได้ 1 จินก็ได้เงิน 100 ล้านแล้ว เพิ่มค่าคุณสมบัติ 1 แต้มใช้เงิน 10 ล้าน ก็เท่ากับราคาเนื้อส่วนเกินแค่หนึ่งในสิบจิน
คิดแบบนี้แล้ว ดูเหมือนว่า...ก็พอรับได้อยู่นะ?
แน่นอนว่าเจ็บกระเป๋าอยู่ดี
พักไปประมาณ 10 นาที หลี่หางหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว
ไฟดวงใหญ่ในสนามส่องสว่างจ้า คนบนลู่วิ่งน้อยลงไปบ้าง แต่ก็ยังมีนักศึกษาเดินเล่นกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
เขาใช้มือยันเข่าค่อย ๆ ลุกขึ้น เสียงเข่าลั่นกร๊อบดังขึ้นอย่างไม่ค่อยเต็มใจ จากนั้นก็ลากร่างหนักอึ้งเดินไปทางหอพัก
ช้ากว่าเดินเล่นเสียอีก ดูเหมือนหอยทากน้ำหนักเกินที่ค่อย ๆ คลานไปใต้แสงไฟถนน
พอถึงตึกหอพัก เขาก็พักตรงทางเข้าตามเคย ก่อนจะเริ่มขึ้นบันได
ชั้น 3 เมื่อวานขึ้นมาแทบตาย วันนี้ถึงจะยังหอบอยู่ แต่ดูเหมือนจะดีขึ้นกว่าวันก่อนนิดเดียว
แค่นิดเดียว แต่เขารู้สึกได้
ผลักประตูห้อง 304 เข้าไป
สือเสี่ยว สวีฮ่าวตง และเฉียวชวนยังนั่งเล่นเกมด้วยกันสามคน แสงบนหน้าจอกะพริบวูบวาบ เสียงคีย์บอร์ดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ห้องพักกว้างนี่ดีจริง ๆ ทั้งสี่คนอยู่กันคนละมุม ไม่รบกวนกันและกัน
“เลนกลาง ๆ! อย่าไปฟาร์มป่าแล้วโว้ย รวมทีมสู้กัน!”
“มาแล้ว ๆ รอฉันเกิดก่อน ๆ”
“เฮ้ย ๆ อ้อมไปข้างหลังสิ อ้อมไป! เล่นเป็นหรือเปล่าเนี่ย?”
ทันทีที่หลี่หางเดินเข้าห้อง ทั้งสามคนก็ได้กลิ่นแทบจะพร้อมกัน
เป็นกลิ่นตัวแรงที่ผสมปนเประหว่างเหงื่อกับกลิ่นเฉพาะหลังออกกำลังกายเป็นเวลานาน ยิ่งอยู่ในห้องแอร์ปิดทึบก็ยิ่งชัด
จมูกสือเสี่ยวกระตุกนิดหนึ่ง นิ้วของสวีฮ่าวตงชะงักบนคีย์บอร์ด ส่วนเฉียวชวนไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร อาจเพราะกำลังจดจ่อกับเกมมากเกินไป
หลี่หางเองก็รู้ว่ากลิ่นตัวแรง เขาไม่ลังเล รีบหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนแล้วเข้าไปในห้องน้ำทันที
เสียงน้ำไหลซ่า ไอน้ำแผ่กระจายไปทั่วห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
ด้านนอก สือเสี่ยวฉวยจังหวะที่ตัวละครกำลังเกิดใหม่ ลดเสียงพูดกับอีกสองคนว่า
“คราวหน้าเราออกไปเที่ยวหรือหาอะไรกิน พาหลี่หางไปด้วยดีไหม!”
เฉียวชวนไม่แม้แต่จะเงยหน้า นิ้วมือขยับบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดเรียบ ๆ ว่า “เขาอ้วนขนาดนั้น ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง?”
สือเสี่ยวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่ได้ตอบอะไร
นี่ก็เป็นความจริง น้ำหนักกว่า 300 จินทำให้ความเสี่ยงจากการออกกำลังกายสูงกว่าคนทั่วไปมาก
สวีฮ่าวตงถอดหูฟังราคาแพงออก คล้องไว้ที่คอแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงฟังดูไม่ใส่ใจนัก
“ปกติพวกเราพาเขาไปกินข้าวอะไรแบบนั้นได้ แต่กิจกรรมอย่างเล่นบอล ปั่นจักรยาน วิ่งกลางคืน หรือไปผับ ตอนนี้เขาคงร่วมด้วยไม่ได้แน่”
ในฐานะลูกเศรษฐี สวีฮ่าวตงไม่ได้มีอคติกับคนอ้วน
ขอแค่ไม่กระทบตัวเอง หลี่หางจะอยากทำอะไรก็ทำไป
แต่ถ้าช่วยได้โดยไม่ลำบาก เขาก็ไม่รังเกียจที่จะยื่นมือช่วย ยังไงปีหน้าก็ต้องอยู่ด้วยกัน
ในห้องน้ำ น้ำอุ่นไหลลงมา หลี่หางรู้สึกว่ารูขุมขนทั่วร่างเปิดออก คราบเหงื่อเหนียวเหนอะถูกสายน้ำชะล้างออกไป ในที่สุดทั้งตัวก็รู้สึกสบายขึ้น
เขาหลับตา ปล่อยให้น้ำอุ่นกระทบใบหน้า แล้วเริ่มวางแผนเรื่องพรุ่งนี้ในใจ
หลังอาบน้ำเสร็จ หลี่หางออกมาเหมือนเปลี่ยนผิวใหม่ แม้รูปร่างจะไม่เปลี่ยน แต่อย่างน้อยกลิ่นตัวก็กลับมาเป็นปกติแล้ว
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย นิ้วมือก็ไม่อยากยกขึ้นมาเลย
พักอยู่นานกว่าจะยกมือเปิดหน้าต่างระบบ
【โฮสต์: หลี่หาง】
【น้ำหนัก: 311 จิน】
【ส่วนสูง: 175 ซม.】
【หน้าตา: 52】
【พละกำลัง: 42】
【สติปัญญา: 68】
【เสน่ห์: 30】
【ค่าความตื่นตะลึง: 496】
【ทรัพย์สิน: 100 ล้าน】
【ทักษะ: ไม่มี】
พอเห็นเลข “496” ดวงตาหลี่หางก็เป็นประกาย
ขาดอีก 4 แต้มก็จะสุ่มได้หีบทองแดงแล้ว พรุ่งนี้แค่เดินเล่นตามทาง ให้คนมองเพิ่มอีกสักหน่อย เก็บให้ครบ 500 ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ส่วนเงิน 100 ล้านนั่น...นอนอยู่ในบัญชี ตอนนี้ก็เป็นแค่ตัวเลขเท่านั้น
แต่พอมีเงินอยู่ในมือ ใจก็อุ่นใจขึ้น
เขาปิดหน้าต่างระบบแล้วล้มตัวลงบนเตียง
แผ่นเตียงส่งเสียงครางทุ้มต่ำ ดีที่เตียงในหอพักมหาวิทยาลัยโม่ตูแข็งแรงจริง ๆ
ถึงจะร้องเอี๊ยดอ๊าดอยู่สองครั้ง แต่ก็ยังรองรับน้ำหนักกว่า 300 จินของเขาไว้ได้อย่างมั่นคง
ในหอพัก เสียงคีย์บอร์ดยังคงดังต่อเนื่อง
หลี่หางหยิบมือถือออกมา ตั้งใจว่าจะเล่นสักพัก