เมื่อเห็นว่ารอบข้างไร้ผู้คน ไท่ซือจึงลดเสียงลง “นอกจากฝ่าบาทแล้ว ท่านองค์ชายก็เป็นผู้ที่มีสิทธิ์สืบราชบัลลังก์มากที่สุด”
อ๋องยู่ลิ้มรสถ้อยคำนี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเข้าใจความหมาย
“นับแต่โบราณมา ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องในราชวงศ์ล้วนซับซ้อน เมื่อเกี่ยวพันถึงบัลลังก์ ย่อมไม่มีความรักใคร่ฉันพี่น้องให้กล่าวถึง คนที่ใกล้ชิดที่สุด... บางครากลับเป็นคนที่ต้องระแวดระวังที่สุด”
แม้คำกล่าวนี้จะฟังไม่น่ารื่นหู แต่ก็เป็นความจริง ในฐานะเชื้อพระวงศ์ อ๋องยู่จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าภายในมีเล่ห์เหลี่ยมเช่นไร? เขามองไปทางตำหนักเฉิงหมิงอีกครั้ง แววตาของบุรุษพลันขุ่นมัว
“ท่านองค์ชายอย่าได้เก็บมาใส่พระทัยเลย”
ไท่ซือกล่าวต่อว่า “และนับว่าโชคดีที่ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ท่านองค์ชายมิได้เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท...”
ราวกับตระหนักว่าตนพูดผิดไป ไท่ซือจึงยิ้มเจื่อน “เป็นข้าน้อยพูดผิดไปเอง ขอท่านองค์ชายโปรดอภัย”
แม้ถ้อยคำจะไม่จบประโยค แต่อ๋องยู่ก็เข้าใจความหมายดี ต่อให้ไท่ซือไม่พูด เรื่องนี้เขาก็รู้แก่ใจอยู่แล้ว
พี่ชายมีพระปรีชาสามารถ ทั้งวรยุทธ์ครบถ้วน ส่วนเขากลับไม่เอาไหนทั้งบุ๋นและบู๊ ทำสิ่งใดก็ไม่สำเร็จ สู้พี่ชายไม่ได้ทุกด้าน ย่อมไม่เป็นภัยต่อพี่ชาย
หากเขาเก่งกาจเทียบเท่าพี่ชาย ทั้งสองมีฝีมือทัดเทียมกัน ป่านนี้พี่ชายคงมองเขาเป็นหนามยอกอกไปแล้ว
อย่าว่าแต่จะมีฝีมือทัดเทียมกันเลย แค่ทำตัวเป็นคุณชายเสเพลเช่นในเวลานี้ พี่ชายก็ยังไม่วางใจ ไม่ยอมมอบอำนาจให้แม้แต่น้อย คอยป้องกันอย่างเข้มงวด
“ข้ารู้ดี ข้าไร้ความสามารถ”
“ท่านองค์ชายอย่าตรัสเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ไท่ซือกล่าวขัด สีหน้าจริงจังและเปี่ยมความเอ็นดูประหนึ่งผู้อาวุโสผู้เมตตา “บุตรและธิดาแห่งราชวงศ์ล้วนสูงศักดิ์”