เมื่อเห็นบ่าวร้านทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้า จื่อเยียนจึงลุกขึ้นเดินไปยังโถงด้านหน้า แล้วก็เห็นท่านชายเหลียงยืนอยู่ตรงนั้น
ชายหนุ่มเห็นนางก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน ท่าทีถ่อมตน “มารดาข้าไม่สบาย เป็นโรคภายในของสตรี รบกวนคุณหนูซ่งไปดูอาการสักครั้งเถิด”
สีหน้าจื่อเยียนเย็นชา “ท่านชายเหลียงชมเกินไปแล้ว ตอนนี้ข้าปลีกตัวไปไหนไม่ได้ เมืองหลวงมีหมอฝีมือดีอยู่มากมาย ด้วยเกียรติยศของสกุลเหลียงย่อมหาหมอได้ไม่ยาก เชิญท่านตามสบายเถิด”
บ่าวร้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วตกตะลึง ในใจลอบถอนหายใจว่า ก็เพราะเจ้าแม่ค้าเปิดร้านขายยา หากเป็นโรงเตี๊ยมหรือร้านค้าอย่างอื่น ด้วยนิสัยเช่นนี้ ลูกค้าคนไหนจะกล้ามาเล่า
“คุณหนูโปรดหยุดก่อน!” ท่านชายเหลียงเห็นนางกำลังจะเดินจากไป ก็รีบขวางไว้
จื่อเยียนเริ่มรำคาญ แต่ท่านชายเหลียงกลับไม่โกรธ “ข้าเห็นว่าตอนนี้ทางนี้ก็ไม่ได้ยุ่งนัก ที่คุณหนูซ่งไม่ยอมออกตรวจถึงบ้าน เป็นเพราะมีเหตุผลอื่นหรือไม่”
เห็นนางนิ่งเงียบ ท่านชายเหลียงจึงถามอย่างระมัดระวัง “หรือว่าครั้งก่อนภรรยาข้าพูดจาล่วงเกิน ทำให้คุณหนูซ่งไม่พอใจหรือ”
จื่อเยียนมองเขาแวบหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าจริงใจอยู่ไม่น้อย
เมื่อนึกถึงความอัปยศที่ได้รับคราวก่อน จื่อเยียนก็ยังคงขุ่นเคืองใจจนถึงบัดนี้ นางเป็นคนทะนงตนและใจกล้า ไม่ใช่คนที่จะกล้ำกลืนความเจ็บช้ำไว้ และยิ่งไม่ใช่คนที่จะตอบแทนความแค้นด้วยคุณธรรม ขอเพียงมีโอกาสก็ต้องทวงคืนให้ได้
“ใช่ ก็เพราะเรื่องนั้น”
นางตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ เห็นได้ชัดว่าท่านชายเหลียงไม่คาดคิด เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างจนใจ
สตรีตรงหน้ายังคงเหมือนแต่ก่อน ทั้งใจแจ่มใสและปากคม ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
ท่านชายเหลียงประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “ภรรยาข้าไม่รู้ความ ข้าขออภัยแทนนาง”