เวินเหยียนรีบส่ายหน้า “เพราะข้าเคยสูญเสียเจ้าไปครั้งหนึ่ง ข้าจึงยิ่งมองเห็นความรู้สึกของตนเองชัดเจนขึ้น”
กล่าวพลางทำสีหน้าเจ็บช้ำน้ำใจและไม่ยินยอม “เจ้าไม่รู้หรอกว่าตอนเห็นเจ้าแต่งให้ผู้อื่น ข้าเสียใจเพียงใด แต่ถึงอย่างนั้น หากไม่ได้ผ่านเรื่องเหล่านี้มา ข้าก็คงไม่รู้ว่าตนเองตัดใจจากเจ้าไม่ได้ถึงเพียงนี้”
“ชาตินี้ข้าต้องมีเจ้าให้ได้!”
เหยียนฮวนฟังต่อไม่ไหว ลุกขึ้นยืนเตรียมจากไป
เวินเหยียนรีบเข้าไปคว้าแขนนางไว้ “ฮวนฮวน ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งเถิด เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องใดทั้งนั้น เรื่องท่านพ่อท่านแม่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า ข้าจะพยายามขอความเห็นชอบจากพวกท่านให้ได้”
“ข้าบอกว่าเจ้านี่ช่าง...”
เห็นนางจ้องนิ่งไปยังประตูด้านนอก เวินเหยียนจึงหันไปมอง ก็เห็นเลี่ยงเสี่ยงยืนอยู่ตรงนั้น กำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อเห็นเขา เวินเหยียนก็ไม่ยอมถอย กลับเชิดอกขึ้น
เหยียนฮวนดึงแขนที่ถูกเขากุมไว้ออก หัวใจเต้นตึกตัก
แม้ทั้งสองจะหย่าขาดกันแล้ว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พอเผชิญหน้ากับบุรุษผู้นี้ นางกลับรู้สึกราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขาว่าแอบคบชู้
คงเป็นเพราะเพิ่งหย่าขาดกันได้ไม่นาน ยังไม่คุ้นชินกับสถานะในตอนนี้
เวินเหยียนสังเกตเห็นท่าทีเล็กน้อยของนาง จึงกล่าวว่า “ฮวนฮวน วางใจเถิด ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องกลัวเขา”
กล่าวจบก็จับแขนนางไว้อีกครั้ง ราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ
คนผู้นี้มีปัญหาหรือไร! เหยียนฮวนพยายามดิ้นให้หลุด แต่กลับถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่น
เลี่ยงเสี่ยงก้าวเข้ามาในร้านทีละก้าว จนมาหยุดข้างคนทั้งสอง สายตาจับอยู่ที่มือของบุรุษหนุ่ม ดวงตาเย็นชาพลันยิ่งเยียบเย็น