ดวงตาคู่เล็กฉายแววอัดอั้น น้ำตาคลอหน่วย ฟังในหูหลินเหยาราวกับกำลังพูดว่า พวกเราชอบท่านพ่อ เหตุใดจึงไม่อนุญาตให้พวกเราไปมาหาสู่กับท่านพ่อ
หลินเหยาตัดใจเอ่ย “แม่ไม่อนุญาตให้พวกเจ้าไป ย่อมมีเหตุผลที่ไม่อนุญาต พวกเจ้าฟังคำแม่ก็พอ”
“แต่ว่า แต่ว่า...” ซินหยางพึมพำตะกุกตะกัก สะอื้นขึ้นมา ก่อนก้มหน้าไม่พูดอะไรอีก
//
ยามค่ำ หลินเหยาปูที่นอนเรียบร้อย สือเยี่ยนปีนขึ้นเตียงเอนกายนอน ทว่ากลับไม่เห็นซินหยาง
เปิดประตูห้องออกไปมอง เห็นเด็กหญิงนั่งอยู่เพียงลำพังบนม้านั่งตัวเล็กในลานบ้าน ร่างน้อยใต้แสงจันทร์ช่างน่าเอ็นดูและน่าสงสาร
หลังจากกล่อมบุตรชายเข้านอนแล้ว หลินเหยาก็เดินออกจากห้อง
“ซินซินกำลังคิดอะไรอยู่หรือ”
ได้ยินเสียงมารดา ซินหยางเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนก้มหน้าลง มือที่ถือไม้เล็ก ๆ ขีดไปมาบนพื้น
“ยังไม่สบายใจเรื่องที่ออกไปเล่นไม่ได้อยู่หรือ”
หลินเหยาเอ่ยเสียงอ่อนโยน “แม่ก็พาพวกเจ้าออกไปเที่ยวได้ ไม่จำเป็นต้องไปกับท่านลุงองค์รัชทายาทเสมอไป ใช่หรือไม่”
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น เสียงใสไร้เดียงสาหนักแน่นยิ่ง “แต่พวกเราชอบท่านลุงองค์รัชทายาทจริง ๆ”
“เพิ่งรู้จักกันไม่นาน เจ้าน่ะชอบอะไรในตัวท่านลุง”
“ท่านดีกับพวกเรามาก”
หลินเหยายิ้มน้อย ๆ “เพียงเพราะพาพวกเจ้าไปเที่ยว ให้ของอร่อยกินหรือ หากเป็นเช่นนั้น วันใดมีคนร้ายคิดลักพาตัวพวกเจ้าไป ก็คงง่ายดายเหลือเกิน”
“ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไม” ซินหยางโยนไม้เล็ก ๆ ในมือทิ้ง แล้วใช้สองมือเท้าคาง “อย่างไรก็ชอบท่านลุงคนนี้”
องค์รัชทายาทเอาใจใส่และโปรดปรานพวกเด็ก ๆ อย่างทั่วถึง แม้เด็กทั้งสองยังเล็ก แต่ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าผู้ใดชอบพวกเขาจากใจจริง