เมื่อเห็นคนที่รู้จักหลบสายตาอย่างรู้กาลเทศะ องค์รัชทายาทก็ขมวดคิ้ว “หยุดก่อน!”
หนิงซีหลานมองเซียยิ้นเฉิน แล้วเหลือบมองหลินเหยาที่อยู่ทางนั้น ก่อนเอ่ยเสียงเบา “องค์รัชทายาทมีธุระก็เชิญจัดการก่อนเถิด ซีหลานไม่รบกวนแล้ว”
กล่าวจบก็ก้าวออกไป ครั้นหมุนตัว ผ้าเช็ดหน้าในแขนเสื้อพลันร่วงลงพื้น ทว่าสตรีผู้นั้นดูคล้ายไม่ทันสังเกต ยังคงก้าวเดินช้า ๆ ไปข้างหน้า แผ่นหลังเดียวดายใต้แสงจันทร์ยามราตรียิ่งดูวังเวงเย็นเยียบ
องค์รัชทายาทมองผ้าเช็ดหน้าสีน้ำผึ้งที่ตกอยู่ แล้วเบือนสายตากลับอย่างเรียบเฉย
หลินเหยาค่อย ๆ เดินเอื่อยกลับมา นางไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนทั้งสองคน จึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง
เซียยิ้นเฉินมองคนที่ก้มหน้าจนแทบไม่อาจก้มต่ำไปกว่านี้ แล้วเอ่ยว่า “ไท่ฟู่เป็นพระอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพของข้า ตอนท่านป่วย ข้าเคยไปเยี่ยม ครั้งนั้นหนิงซีหลานก็อยู่ปรนนิบัติท่านด้วย”
นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบหนิงซีหลาน นางเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เพียบพร้อมอย่างแท้จริง ไท่ฟู่มองหนุ่มสาวทั้งคู่ที่มีรูปโฉมและความสามารถเหมาะสมกัน ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง ท่านกล่าวว่าซีหลานเป็นสายเลือดเพียงคนเดียวของตน คำพูดทุกคำล้วนสื่อความหมายว่าอยากฝากฝังบุตรีไว้กับองค์รัชทายาท
หนิงซีหลานเผชิญหน้ากับองค์รัชทายาทผู้มีรูปเจิดจรัสเกรียงไกร ก็เขินอายจนใบหน้าแดงก่ำ
“ไม่นานหลังจากนั้น เสด็จแม่ก็จัดการคัดเลือกพระชายา และถามข้าว่ามีสตรีที่พึงใจหรือไม่”
องค์รัชทายาทเอ่ยพลางยิ้มเยาะตนเอง “ตอนนั้นข้าจะมีสตรีที่พึงใจได้อย่างไร แต่การคัดเลือกพระชายาเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ต่อให้ข้าไม่เลือก พระบิดากับเสด็จแม่ก็จะทรงกำหนดตัวคนมาให้”
“เมื่อการคัดเลือกพระชายาถูกกำหนดไว้แล้ว พอนึกถึงที่พระอาจารย์ฝากฝังไว้ มิสู้ทำตามความปรารถนาของท่าน ข้าจึงเสนอชื่อหนิงซีหลาน”
พูดไปแล้ว เขากับหนิงซีหลานก็เพียงเคยพบกันครั้งเดียวเท่านั้น องค์รัชทายาทมองหลินเหยาตรงหน้า ดวงตาลึกล้ำ “ก็เท่านั้น อย่าคิดมากไป”