หนิงซีหลานก้มศีรษะอย่างถ่อมตน “พระนางเจ้าชมเกินไปแล้ว ซีหลานอยู่เพียงลำพัง ใช้เงินไม่มากนัก การช่วยเหลือผู้อื่นก็นับเป็นบุญกุศลประการหนึ่ง”
“เป็นหญิงสาวที่ดีจริง ๆ” ฮองเฮาตบมือนางเบา ๆ “ไท่ฟู่หนิงมีความรู้แตกฉาน บุตรสาวที่อบรมสั่งสอนมาจึงรู้หนังสือและมารยาท ทั้งยังมีคุณธรรมและเฉลียวฉลาด”
“เงินทองเป็นเพียงของนอกกาย เกิดมาก็มิได้นำติดตัวมา ตายไปก็เอาติดตัวไปไม่ได้ ซีหลานยินดีที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น ทั้งยังได้อุทิศบุญกุศลแก่ญาติผู้ล่วงลับ”
“เป็นหญิงสาวที่ดีจริง ๆ” ฮองเฮาทรงปลาบปลื้มยิ่ง “เจ้าพำนักอยู่ที่ใดหรือ รอให้บาดแผลหายดีแล้ว ค่อยให้คนที่นี่ไปส่งเจ้ากลับ”
“ขอบพระทัยในพระเมตตาของพระนางเจ้า ที่พำนักของซีหลานอยู่ไม่ไกลนัก อยู่เชิงเขานี้เอง กลับไปด้วยตนเองได้เพคะ”
“เจ้าพำนักอยู่เชิงเขาหรือ” ฮองเฮาทรงแปลกพระทัย
สาวใช้ยิ้มพลางทูลแทนผู้เป็นนายว่า “กราบทูลพระนางเจ้า พระนางเจ้าอาจยังไม่ทรงทราบ คุณหนูชอบความสงบ ไม่ปรารถนาจะพำนักในย่านชุมชนที่พลุกพล่าน อีกทั้งคุณหนูยังช่วยเหลือผู้คนมากมาย ปกติมีคนมาขอบคุณถึงที่อยู่ไม่น้อย คุณหนูจึงย้ายออกมาให้ไกลจากย่านคึกคัก จะได้อยู่อย่างสงบเพคะ”
“ช่างเป็นหญิงสาวที่ดีเหลือเกิน จิตใจสงบ ไร้ความปรารถนา” ฮองเฮาทรงปลาบปลื้ม แต่ก็อดเวทนาไม่ได้ “ทว่าหญิงสาวย่อมต้องมีที่พึ่งพิง จะอยู่เพียงลำพังเช่นนี้ตลอดไปก็ไม่ดี เรื่องคู่ครองตลอดชีวิตยังต้องพิจารณาให้มาก”
“ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใย นับแต่บิดาถึงแก่กรรม ซีหลานก็ไม่มีสิ่งใดให้ห่วงหาอีกแล้ว”
ดวงตาของนางสงบนิ่งลึกล้ำ ราวกับมองทะลุโลกีย์ “เรื่องราวในโลกวุ่นวาย มีเพียงจิตใจที่ไม่หวั่นไหว สำนักเต๋าและวัดพุทธเป็นดั่งแดนเซียนนอกโลกีย์ ช่วยให้จิตใจสงบได้ยิ่งนัก”
“หลักแห่งเต๋ากล่าวไว้ว่า จิตนอกเหนือจากธรรมะย่อมไม่มีสิ่งใด หมื่นสรรพสิ่งผลิบานดั่งฤดูใบไม้ผลิ ไร้ความคิดไร้ความปรารถนา จึงจะเป็นอิสระและเป็นไปตามธรรมชาติ การเร้นกายจากโลกีย์ ชำระจิตใจให้ผ่องใส ทั้งยังอุทิศบุญกุศลแก่ครอบครัว ซีหลานมีความสุขยิ่งนัก”