สิ่งที่ฮองเฮาทรงกังวลที่สุดก็คือเรื่องที่พระโอรสองค์เล็กหลงรักเสิ่นยุนซู ยามนี้เมื่อถามถึงทีไร เขาก็มักตอบว่าเลิกชอบนางไปนานแล้ว แต่คำพูดของพระโอรส ฮองเฮากลับไม่กล้าทรงเชื่อจริง ๆ
ต่างก็เคยผ่านเรื่องราวมาแล้ว ความรู้สึกเช่นนี้ไหนเลยจะปล่อยวางได้ง่ายดาย
เขาถึงกับเผลอเผยความในใจต่อหน้าหลินเหยาเมื่อเมาสุรา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภรรยาในวันหน้า นางจะต้องกินอยู่ร่วมกัน ใช้เวลาเช้าค่ำเคียงข้างกัน ใครจะรับประกันได้ว่าเขาจะไม่เผลอเผยความในใจออกมาอีก
บุตรีตระกูลสูงศักดิ์ล้วนมีชาติกำเนิดโดดเด่น และได้รับการบ่มเพาะอย่างพิถีพิถันจากตระกูล หากอีกฝ่ายล่วงรู้ความลับ ก็เท่ากับจุดอ่อนตกอยู่ในกำมือ วันหน้าคงถูกอีกฝ่ายควบคุมเป็นแน่ ยิ่งหากพบตระกูลฝ่ายมารดาที่คิดไม่ซื่อ แล้วนำเรื่องนี้มาเป็นเครื่องมือ ไม่แน่ว่าทั้งนางและพระโอรสองค์โตก็อาจตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ
แต่บุตรีจากครอบครัวเล็ก ๆ นั้นต่างกัน หากพลาดถูกล่วงรู้เข้าจริง เพียงขู่สักสองคำก็คงไม่กล้าปริปาก
ดูจากท่าทางแล้ว หญิงสาวผู้นั้นก็เป็นคนระมัดระวังและซื่อสัตย์ไม่สู้คน — นี่คือจุดที่ฮองเฮาทรงเห็นชอบที่สุด
อีกประการหนึ่ง หากพระโอรสชอบบุตรีตระกูลนี้จริง และมีคนมาแทนที่เสิ่นยุนซูได้ ต่อให้ชาติตระกูลต่ำต้อยกว่าจะเป็นไร ขอเพียงพระโอรสไม่แอบรักเสิ่นยุนซูอีก จะแต่งกับผู้ใดก็ล้วนดีทั้งนั้น
หากเป็นเมื่อก่อน ฮองเฮาย่อมไม่ทรงเห็นชอบการแต่งงานครั้งนี้แน่ แต่หลังจากความในใจของพระโอรสถูกเปิดเผย นางก็ไม่คาดหวังเรื่องงานสมรสของพระโอรสองค์เล็กมากนักอีกแล้ว ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวคือปกปิดเรื่องที่พระโอรสรักเสิ่นยุนซูให้มิด
เมื่อฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องงานสมรสนี้ ตอนแรกก็ไม่พอพระทัยนัก แต่พอทรงคิดอีกที พระโอรสองค์เจ็ดของพระองค์แม้จะเป็นโอรสที่ประสูติจากฮองเฮา แต่ก็ห่างชั้นกับองค์รัชทายาทลิบลับ ไม่เอาการเอางาน จะเรียกว่าคุณชายเสเพลก็ไม่ผิด