“ก็เหมือนกับที่เจ้ามีใจให้ซ่งหลินเหยาเพียงผู้เดียวอย่างไรเล่า”
เซียยิ้นเฉินยิ้มขื่น เสิ่นยุนซูจะเทียบกับเหยาเอ๋อร์ของเขาได้อย่างไร
หลินเหยาเป็นคนซื่อตรงและมีเมตตา ทั้งยังใช้ชีวิตอย่างอิสระตามใจตน ผู้คนต่างกล่าวว่านางไม่คู่ควรกับตำแหน่งฮองเฮา ทว่าเพียงไม่กี่เดือน นางก็จัดการกิจการในวังหลังได้อย่างเป็นระเบียบ รู้จักประหยัดและรอบคอบ อีกทั้งปฏิบัติต่อบ่าวสาวในวังอย่างดี ผู้ที่เคยไม่เห็นด้วยกับนาง บัดนี้ต่างค่อย ๆ ยอมรับนับถือ
“เชินเอ๋อร์ รับปากพระบิดาสักเรื่องได้หรือไม่”
น้ำเสียงของจักรพรรดิผู้สละราชบัลลังก์เปี่ยมด้วยความเมตตา ถึงขั้นมีแวววิงวอนอยู่เล็กน้อย
“อย่าได้เกลียดชังยุนซูเลย นางก็แค่เด็กที่ไม่รู้ประสีประสา เป็นข้าที่ติดค้างมารดาของเจ้า หนี้ครั้งนี้ข้าจะชดใช้เอง อีกไม่นานข้าก็จะได้พบกับนางแล้ว ข้าจะขอโทษนางด้วยตนเอง”
จักรพรรดิผู้สละราชบัลลังก์กุมมือบุตรชายไว้ กำชับด้วยความห่วงใยว่า “รับปากพระบิดา เมื่อข้าจากไปแล้ว เจ้าจงอุปถัมภ์ยุนซูในฐานะไทเฮา ดูแลให้นางมีชีวิตสงบสุขในบั้นปลาย”
แม้ในใจจะขุ่นเคืองเรื่องที่นางวางยาเขาอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่อาจไม่นึกถึงหญิงสาวที่ฝากวัยเยาว์ไว้กับเขาได้ ท้ายที่สุดแล้ว เป็นเขาเองที่ทำให้นางต้องเสียเวลาในชีวิตไป
เมื่อเผชิญกับคำสั่งเสียก่อนสิ้นพระชนม์ของบิดา เซียยิ้นเฉินก็ไม่อาจปฏิเสธได้ “หากนางประพฤติตนสำรวม กระหม่อมย่อมไม่ทำให้พระบิดาผิดหวัง”
จักรพรรดิผู้สละราชบัลลังก์ยิ้มอย่างปล่อยวาง เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็วางใจแล้ว
เมื่อไม่มีเขาอยู่ ยุนซูซึ่งเป็นไทเฮาผู้พำนักอยู่ในวังลึกจะทำอะไรได้ นางคงไม่กล้าก่อเรื่องอันใด
※※
ยังไม่ถึงหนึ่งปีหลังฮองไทเฮามิ่งฮุ่ยสิ้นพระชนม์ จักรพรรดิผู้สละราชบัลลังก์ก็สวรรคตตามไป วังหลวงจึงถูกปกคลุมด้วยสีขาวอีกครั้ง
เหล่าไทเฟยและไทเปิ้นต่างร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้า เสิ่นยุนซูเองก็ร้องไห้จนแทบขาดใจ ทว่าน้ำตาของนางส่วนใหญ่กลับหลั่งเพื่อตัวนางเอง