น้ำเสียงของเขาช่างอ่อนโยน ไม่เหมือนเลี่ยงเสี่ยงที่พูดจาเย็นชา เจียยี่หลับตาลง จินตนาการว่าคนรักกำลังกระซิบถ้อยคำกับนางอยู่ข้างหู
สาวใช้ยกแตงโมที่หั่นเรียบร้อยแล้วเข้ามาวางบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
เมื่อเจียยี่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็สบตากับชายหนุ่มพอดี เฟิงอานยิ้มบาง ๆ ดวงตาคู่งามเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยน ทำให้เจียยี่รู้สึกวูบวาบไปชั่วขณะ
เขาวางนิทานฉบับในมือลง แล้วเดินไปยังโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบา ใช้ส้อมเงินจิ้มแตงโมชิ้นหนึ่ง ยื่นไปตรงริมฝีปากของเจียยี่
หญิงสาวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะอ้าปากรับแตงโมเข้าไปคำเล็ก ๆ
หลังจากกินไปหลายคำ ชายหนุ่มก็วางส้อมลง “แตงโมมีฤทธิ์เย็น กินแต่น้อยจะดีกว่า มิฉะนั้นอาจทำร้ายม้ามและกระเพาะขององค์หญิงได้”
เจียยี่ขานรับเบา ๆ แล้วหมุนคอที่แข็งเกร็ง เฟิงอานเข้าใจความหมาย จึงเดินไปด้านหลังเก้าอี้ช่วยนวดไหล่และต้นคอให้นาง หญิงสาวหลับตาลงด้วยความพึงพอใจ
“เจ้าเคยปรนนิบัติเมิ่งตี๋กับบุตรสาวเช่นนี้ด้วยหรือ”
“ทูลองค์หญิง ไม่เคยขอรับ” เฟิงอานตอบอย่างนอบน้อม แต่ยังคงน้ำเสียงอ่อนโยน “องค์หญิงเป็นคนแรกขอรับ”
“โอ้ เพราะเหตุใดเล่า” เจียยี่ถามอย่างเนิบช้า โดยไม่แม้แต่จะลืมตา
ชายหนุ่มโน้มเข้าไปใกล้ข้างหูนางเล็กน้อย น้ำเสียงคลุมเครือและแผ่วเบา “องค์หญิงมีโฉมงามล้ำเลิศ ทั้งสง่างามสูงศักดิ์ มิใช่สตรีสามัญจะเทียบได้ ข้าน้อยเลื่อมใส จึงอดไม่ได้ที่จะรับใช้พระองค์”
เจียยี่ฟังแล้วพึงพอใจยิ่ง
นางเชื่อว่าเขาไม่เคยปรนนิบัติแม่ลูกคู่นั้นเช่นนี้ ไม่ว่าเวินฉีเยว่จะเป็นอย่างไร นางก็ยังเป็นคุณหนูที่ยังไม่ออกบ้านสามี ส่วนเมิ่งตี๋ก็เป็นสตรีที่มีสามีแล้ว อย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ที่ในบ้านจะปล่อยให้เขาปรนนิบัติพวกนางเช่นนี้