“เรื่องเช่นนี้ ลูกพี่ลูกน้องชายคงเสียใจอยู่ชั่วขณะ แต่ลองคิดอีกแง่ การได้เห็นธาตุแท้ของอีกฝ่ายในตอนนี้ ย่อมดีกว่ารอให้แต่งงานกันเสียก่อน มิฉะนั้นท่านคงต้องเผชิญเรื่องที่หนักหนากว่านี้”
“ใช่ ๆ” จื่อเยียนกล่าวเสริม “คำพูดของจืออี้ตรงประเด็นนัก ตอนนี้ได้รู้ทันก่อน ยังพอหยุดม้าไว้ริมหน้าผาได้ ทุกอย่างยังแก้ไขทัน”
“นับว่าเป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า คนต่างเผ่าพันธุ์ย่อมมีใจคิดต่าง คนภายนอกที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ย่อมวางใจไม่ได้ แม้จะเหมารวมว่าร้ายทั้งหมดไม่ได้ แต่ก็ไม่มีวันสบายใจเท่าคนกันเอง”
“ท่านองค์ชาย อย่าถือสาที่น้าพูดมากเลยนะ”
จื่อเยียนกล่าวเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจ “คนที่คิดไต่เกาะกิ่งมังกรในใต้หล้านี้มีมากมายนัก ฐานะของท่านสูงส่ง ย่อมเป็นเป้าสายตาของผู้คนได้ง่าย จิตใจสตรีลึกล้ำยากหยั่งถึง ยิ่งเป็นผู้ที่ได้รับการอบรมจากตระกูลใหญ่ ยิ่งไม่มีผู้ใดธรรมดา ท่านต้องระวังคนไว้บ้าง ผู้ใดเข้ามาใกล้ท่านก็ต้องเฝ้าสังเกตให้ดี”
“แต่คนกันเองย่อมต่างออกไป”
ขณะกล่าว จื่อเยียนเหลือบมองจืออี้ ก่อนหันกลับไปมองสือเยี่ยน “คนเหล่านั้นต่างหากที่ห่วงใยท่านอย่างแท้จริง และไม่มีวันทำร้ายท่าน”
“ใช่ น้าพูดถูก ที่ผ่านมาเป็นข้าเองที่มองคนผิด”
“น้าไม่ได้ตำหนิท่านเสียหน่อย” จื่อเยียนกล่าวอย่างอดทน “ดังที่จืออี้พูด ท่านยังหนุ่ม อีกฝ่ายก็วางแผนมาอย่างดี ย่อมต้องแสร้งทำตัวไร้ที่ติให้ท่านเห็น ท่านหลงอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นก็เป็นเรื่องปกติ”
สือเยี่ยนหันไปมองจืออี้ ดวงตาเปี่ยมรอยยิ้มอ่อนโยน “ลำบากศิษย์น้องบิดามารดาเดียวกันที่ยังช่วยพูดให้ข้า”
จื่อเยียนไม่ได้อยู่นาน สนทนากันอีกสองสามคำก็กลับไปที่ห้องครัว
เห็นว่าลูกพี่ลูกน้องชายยังคงหม่นหมอง จืออี้จึงกล่าวปลอบใจต่อ “ท่านอย่าเสียใจให้กับคนที่ไม่คู่ควรเลย”