ฮองเฮายังคงสีหน้าเรียบนิ่ง ทรงแย้มพระสรวลบาง ๆ ทอดพระเนตรทุกสิ่งอย่างสบายพระทัย
องค์รัชทายาทในฉลองพระองค์ผ้าไหมลายเมฆสีเหลืองอ่อนประทับยืนสูงสง่า พระพักตร์หล่อเหลาสะท้อนแสงแดด ราวกับถูกห่อหุ้มด้วยประกายทองจาง ๆ ดูสง่างามอ่อนช้อย ทั้งยังแฝงความองอาจ พระบารมีแห่งผู้ปกครองที่ติดตัวมาแต่กำเนิดสูงส่งจนผู้คนมิกล้าสบพระเนตร พระองค์ทอดพระเนตรตุ๊กตาขนไก่ในพระหัตถ์ ก่อนหันไปมองผู้ก่อเรื่อง
หญิงน้อยก็มองพระองค์เช่นนั้น จ้องมองไม่วางตา
ขันทีน้อยคนสนิทลอบสังเกต หญิงรับใช้ในวังตรงหน้าเมื่อเผชิญหน้ากับรัชทายาทกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นสุกใสกระจ่างจนชวนให้ใจไหว
บรรยากาศพลันเงียบงันลง ทว่ารอยยิ้มของฮองเฮากลับยิ่งลึกซึ้งขึ้น
องค์รัชทายาทก้มทอดพระเนตรตุ๊กตาขนไก่ในพระหัตถ์ ปลายนิ้วลูบไล้เบา ๆ เมื่อฮองเฮาและรัชทายาทยังมิได้ตรัส ผู้ใดก็ไม่กล้าเอ่ยปากโดยพลการ
“พี่รัชทายาท...ท่านองค์ชาย มาเตะด้วยกันกับพวกเราเถิดเพคะ”
เสียงใสกังวานดุจกระดิ่งเงินทำลายความเงียบสงัด
สิ้นเสียงนั้น รอบด้านกลับเงียบลงยิ่งกว่าเดิม ขันทีน้อยข้างพระวรกายองค์รัชทายาทเบิกตากว้าง
เห็นเพียงหญิงน้อยผู้นั้นมีดวงตากลมใสแวววาว เปล่งประกายเจิดจ้า มั่นใจและสดใส ราวกับแสงรุ้งอันเจิดจรัส
แม่หนูนี่กินดีหมีหัวใจเสือมาหรืออย่างไร ขันทีน้อยลอบตกตะลึง ถึงกับกล้าพูดกับรัชทายาทเช่นนี้!
เขากำลังจะเอ่ยปากเตือน แต่พอคิดได้ว่าที่นี่คือจงกง คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป
เขาลอบชำเลืองมององค์รัชทายาท เห็นพระพักตร์เย็นชา พระเนตรลึกล้ำ ก็อดเป็นห่วงหญิงน้อยแทนไม่ได้ แต่แล้วองค์รัชทายาทกลับคืนตุ๊กตาขนไก่ให้หญิงน้อย ก่อนเสด็จต่อเข้าไปในตำหนัก
จบแค่นี้เองหรือ ขันทีน้อยยืนอึ้งมองตาม
ครั้นหันไปมองฮองเฮาที่ประทับอยู่หน้าตำหนัก เขาก็พอเข้าใจขึ้นมา ในเมื่อเป็นคนในตำหนักฮองเฮา จะตีสุนัขก็ต้องดูเจ้าของ รีบก้มหน้าตามเข้าไปทันที