“ถูกต้อง!” เจียงอวิ๋นชิงรีบรับคำ “ไม่เหมาะสมกันนี่นา เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว ข้าไปก่อนละ”
“หยุดก่อน!” นางสื่อหลิวคว้าตัวคนที่กำลังจะเผ่นหนีไว้ แล้วเอ่ยอย่างอดทน “แต่เดิมข้าก็คิดเหมือนเจ้า กลัวว่าทางนั้นจะไม่ถูกใจเจ้า ทว่าพี่สาวเจ้าคอยบอกข้าอยู่เสมอว่าเจ้าดีอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งฉลาดเฉลียวและเก่งกาจ อนาคตต้องประสบความสำเร็จแน่ ก่อนมาข้ายังไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่พอได้เห็นตัวจริงของเจ้าแล้ว...”
นางสื่อหลิวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “คราวนี้ข้าก็วางใจแล้ว”
“วางใจเรื่องอะไร?”
“หนุ่มน้อยหน้าตาก็ดี รูปร่างก็ใช้ได้ ไม่ด้อยไปกว่าพวกคุณชายผู้ดีเลย ดูท่าทางของเจ้าแล้ว ฝ่ายหญิงต้องถูกใจแน่นอน”
“ข้าไม่สนใจ” เจียงอวิ๋นชิงลุกขึ้นเตรียมจะจากไป
“เอ๊ะ เจ้าไปไม่ได้นะ” นางสื่อหลิวรีบขวางประตู สีหน้าจริงจัง “ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน พี่สาวเจ้าจ่ายเงินมาแล้ว หากเจ้าไป ข้าจะไม่คืนเงินนะ ถึงตอนนั้นพี่สาวเจ้าก็เสียเงินไปเปล่า ๆ”
นางรู้จากปากชิงอินมานานแล้วว่าเด็กคนนี้เป็นเจ้าลิงน้อย หากไม่เชื่อฟังก็ไม่ต้องเกรงใจเขา
ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากนอกห้อง นางสื่อหลิวชะโงกหน้าออกไปมอง พอเห็นเข้าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบดันคนกลับไปนั่งที่ “มาแล้ว เร็วเข้า กลับไปนั่งเดี๋ยวนี้”
ไม่นานนัก สตรีผู้หนึ่งแต่งกายประณีตก็เดินเข้ามา นางสื่อหลิวยิ้มประจบ พลางทักทายผู้มาเยือนอย่างกระตือรือร้น “ฮูหยินซี่ เชิญนั่งเจ้าค่ะ”
ฮูหยินซี่ผู้นี้เพียงก้าวเข้าประตู สายตาก็จับจ้องไปที่เจียงอวิ๋นชิงทันที
นางสื่อหลิวรีบแนะนำทั้งสองฝ่ายอย่างกระตือรือร้น
“ฮูหยินซี่เคยติดต่อกับพวกเรามาก่อน มิใช่คนอื่นคนไกล คราวนี้ทุกคนต่างก็มาเพื่อเรื่องแต่งงานของบุตรธิดา เช่นนั้นเราก็พูดกันตรง ๆ มีอย่างไรก็พูดอย่างนั้น”