“ใช่แล้ว” หลินเหยาหยิบขนมออกมา วางตรงหน้าองค์รัชทายาท
เมื่อทอดพระเนตรสิ่งที่นางยื่นมาให้ เหตุการณ์ที่คุ้นเคยพลันทำให้องค์รัชทายาทเหม่อลอยไปชั่วขณะ ความคิดหวนกลับไปสู่วัยเยาว์
นับแต่ได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทตั้งแต่ยังเยาว์วัย ฝ่าบาทกับฮองเฮาก็ทรงฝากความหวังไว้กับพระองค์อย่างสูง การเรียนจึงหนักหน่วงมาแต่เล็ก ทุกครั้งที่เสด็จไปห้องหนังสือ ล้วนประทับอยู่ที่นั่นนานเกือบครึ่งวัน
เด็กน้อยกลัวว่าพระองค์จะหิว มักลอบนำของกินมาถวายอยู่เสมอ อาศัยจังหวะที่อาจารย์ไม่ทันสังเกต ก้าวขาสั้น ๆ ย่องเข้ามาในห้อง คลานเข้าไปใต้โต๊ะ แล้วหยิบขนมยื่นให้พระองค์เสวย
แม้สุดท้ายขนมเหล่านั้นจะเข้าท้องนางไปหมดก็ตาม
เมื่อนึกถึงตรงนี้ รอยยิ้มที่มุมพระโอษฐ์ขององค์รัชทายาทก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น เคารพครูและให้ความสำคัญกับการศึกษา ต่อให้หิวเพียงใดก็ไม่อาจแอบกินของต่อหน้าอาจารย์ได้ จึงได้แต่เกลี้ยกล่อมให้เด็กน้อยกินเสียเอง
กลัวว่าพระองค์จะเรียนอย่างเหน็ดเหนื่อยและเบื่อหน่าย นางจึงหลบอยู่ใต้โต๊ะเป็นเพื่อน คอยอยู่ไม่นานก็เอนพิงแผ่นโต๊ะหลับไป ร่างน้อย ๆ ขดตัวเป็นก้อน ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูยิ่ง พระองค์จึงนำเสื้อคลุมมาห่มให้นาง ครั้นเลิกเรียนก็แบกนางกลับไป
ไม่ว่าช่วงอากาศร้อนจัดหรือหนาวเหน็บ นางก็อยู่เป็นเพื่อนพระองค์ฝึกยุทธ์ บ่าวสาวในวังดึงอย่างไรก็ไม่ยอมไป พอเห็นพระองค์บาดเจ็บ น้ำตาก็หยดแหมะ ๆ
เช่นนี้เอง ทั้งสองใช้ชีวิตเคียงข้างกันทุกเช้าค่ำยาวนานถึงสี่ปีเต็ม
ไม่แปลกที่อนุชาองค์เจ็ดมักกล่าวว่า พระองค์สนิทสนมกับหลินเหยายิ่งกว่าน้องชายแท้ ๆ เสียอีก ในดวงตาและหัวใจของเด็กน้อยมีแต่พระองค์ น้องสาวที่เอาใจใส่และน่ารักเช่นนี้ พระองค์จะไม่เอ็นดูได้อย่างไร