เห็นสีหน้าสงบนิ่งของสามีแล้ว เหยียนฮวนก็อดฉงนไม่ได้ “ข้าพบว่าเดี๋ยวนี้ท่านหน้าหนาไม่น้อยเลยนะ”
นางชำเลืองมองผู้คนรอบด้าน “ท่านมองไม่ออกหรือว่าคนเหล่านี้กำลังแอบหัวเราะเยาะพวกเราอยู่”
“หัวเราะเยาะหรือ?” เลี่ยงเสี่ยงเหลือบมองคนที่หดคออยู่ข้างกาย “ตั้งแต่อยู่กับเจ้า ข้าถูกหัวเราะเยาะน้อยเสียเมื่อไร ชินเสียแล้ว”
นึกถึงวันนั้นที่นางเปิดเผยเรื่องในห้องหอของสามีภรรยาต่อหน้าจื่อเยียน เลี่ยงเสี่ยงยังจะมีเรื่องน่าอับอายใดที่ไม่เคยประสบอีกเล่า
“ได้เจ้าเป็นภรรยา ใบหน้าของข้าก็ไม่เหลือให้รักษาแล้ว”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่แท้จริงแล้วเลี่ยงเสี่ยงผู้ได้บุตรสาวล้ำค่ามา ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรให้ถูกหัวเราะเยาะเลย เขาดีใจแทบไม่ทันด้วยซ้ำ
หลานชายน้อยกระโดดโลดเต้นมาทางนี้ เห็นทารกในอ้อมแขนแม่นม ก็เขย่งปลายเท้าลูบแก้มนุ่มนิ่มของนางเบา ๆ
“น้องสาวตัวน้อย เจ้าต้องรีบโตไว ๆ นะ พอโตแล้วข้าจะพาเจ้าไปเล่นด้วยกัน”
ผู้คนพากันหัวเราะครืน
เหยียนฮวนเขินอายจนทำตัวไม่ถูก ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่กล้าขยับ ปรารถนาจะหายตัวไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
พวกหญิงรับใช้สูงวัยรีบกระซิบแก้ไข “คุณชายน้อย นางไม่ใช่น้องสาวนะ ต้องเรียกนางว่าอาหญิงตัวน้อย”
หลานจือรีบพาเจ้าตัวน้อยไปเล่นที่อื่น
สือเยี่ยนยิ้มแย้มเดินเข้ามา รับทารกจากมือแม่นม แล้วหยอกล้อเจ้าตัวน้อยในผ้าห่อตัว
“นี่คือน้องสาวคนเล็กที่สุดในรุ่นของพวกเรา เป็นดวงใจของตระกูล ต่อไปพวกพี่ชายแท้ ๆ และลูกพี่ลูกน้องชายทั้งหลายจะปกป้องและเอ็นดูนาง ให้นางเป็นคุณหนูที่ไร้กังวลที่สุดในแคว้นเหลียง”
ฉีเยี่ยนหยิบม้วนราชโองการสีเหลืองสดออกมา แล้วสั่งให้คนอ่านประกาศ
ราชโองการจากฝ่าบาท แต่งตั้งบุตรีตระกูลเลี่ยงเป็นองค์ชุนจุหยินแห่งหยงอาน พร้อมพระราชทานรางวัลและของกำนัล