บิดาแซ่มซ่งเปลี่ยนน้ำเสียง น้ำเสียงทุ้มสงบนิ่งแฝงความผ่อนคลายและเฉยชา “หากสำนักอัครมหาเสนาบดียังอยู่ ข้าย่อมเกลี้ยกล่อมบุตรีให้คำนึงถึงส่วนรวมเป็นสำคัญ แต่บัดนี้...”
“ตระกูลซ่งของเราตกต่ำแล้ว ข้าก็เป็นผู้ต้องโทษ ในสถานการณ์เช่นนี้ เรายังจะใส่ใจเกียรติภูมิของตระกูลไปไย”
รอยยิ้มของมารดาเซียงแข็งค้างที่มุมปาก หวั่นรูเองก็มองบิดาอย่างประหลาดใจ
“ข้าอยู่ในแวดวงขุนนางมาครึ่งชีวิต เคยมีตำแหน่งสูงและเบี้ยหวัดงาม ทั้งยังเคยเสื่อมเสียชื่อเสียง การเดินทางขึ้นเหนือครั้งนี้เต็มไปด้วยอุปสรรค ผ่านความผันผวนขึ้นลงมานาน ก็เข้าใจเรื่องราวได้แล้ว”
บิดาแซ่มซ่งกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ชื่อเสียงเกียรติภูมิทั้งปวง ล้วนเป็นสิ่งลวงตา”
“การมีชีวิตอยู่ สิ่งสำคัญที่สุดคือปลอดภัยแข็งแรงและมีความสุข บัดนี้ข้าไม่มีสิ่งใดติดตัว สิ่งเดียวที่มีคือญาติพี่น้องอยู่เคียงข้าง”
บิดาแซ่มซ่งหันมองบุตรี ใบหน้าเปี่ยมเมตตา “สิ่งที่ข้าปรารถนาในชีวิตที่เหลือ มีเพียงให้บุตรีทั้งสองปลอดภัยและมีความสุข”
หวั่นรูไม่คิดว่าบิดาจะกล่าวเช่นนี้ เมื่อสบกับสายตาอ่อนโยนเปี่ยมความไว้วางใจของบิดา ดวงตานางก็ชื้นวาว
มารดาเซียงทำทีไม่เข้าใจ “ท่านพ่อสามี...หมายความว่าอย่างไรหรือ”
ตระกูลซ่งเคยเป็นตระกูลบัณฑิตผู้มั่งคั่ง จะไม่ใส่ใจเกียรติภูมิได้อย่างไร
เมื่อนึกถึงวันที่ภรรยากับบุตรีพูดคุยกันในห้อง บิดาแซ่มซ่งก็รู้สึกละอายใจ ครั้นมองหวั่นรูอีกครั้ง แววตากลับอ่อนโยนและหนักแน่น
“ลูกจงทำตามใจตนเอง ตัดสินใจด้วยตนเอง ไม่ว่าจะเลือกเช่นไร ข้ากับมารดาของเจ้าล้วนสนับสนุน”
หวั่นรูมองบิดาแล้วมองมารดา สายตาอบอุ่นของคนในครอบครัวประหนึ่งแสงตะวันอุ่นที่ส่องเข้ามาในหุบเหวมืดมิด ทำให้นางผู้สับสนมองเห็นหนทางข้างหน้า