ลานตำหนักเฟิงหลวนกง บ่าวสาวในวังต่างหลบเลี่ยงไปอยู่ห่าง ๆ หลินเหยายืนอยู่ริมสระ มองฝูงปลาที่แหวกว่ายในน้ำ แล้วโปรยอาหารปลาลงไปทีละกำอย่างไร้สีหน้า
“ตัดสินใจแล้วหรือ”
สือเยี่ยนยืนอยู่ข้างกาย ก้มศีรษะเล็กน้อย “นางช่วยชีวิตกระหม่อมไว้ ชื่อเสียงของนางก็เสียหายเพราะกระหม่อม กระหม่อมจึงจำต้องแต่งนาง”
หลินเหยาโปรยอาหารปลาในชามลงน้ำจนหมด ใบหน้าพลันหม่นหมอง
“หากข้าบอกว่าไม่เห็นด้วยเล่า”
สือเยี่ยนคาดเดาปฏิกิริยาของมารดาไว้แล้ว “ชื่อเสียงของฉีเยว่เสียหายไปแล้ว นอกจากกระหม่อม นางก็ไม่มีทางออกอื่น”
หลินเหยามองไปยังขอบฟ้าไกล แล้วหัวเราะเย็นชา “หากข้าบอกว่า บางทีนี่อาจเป็นจุดประสงค์ของนางตั้งแต่แรกเล่า”
สือเยี่ยนยิ้มขื่น ไม่ว่านางจะจงใจหรือไม่ก็ตาม มีบางสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีทางเลือกอีก
เด็กหนุ่มยกชายเสื้อขึ้น คุกเข่าลงทั้งสองข้าง แล้วโขกศีรษะให้หลินเหยาอย่างจริงจัง “ขอเสด็จแม่โปรดประทานความเมตตา”
“สือเยี่ยน นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เจ้าเติบโตมาที่ขัดใจข้า”
หลินเหยามองบุตรชาย แววตาลึกล้ำ “เพื่อสตรีคนหนึ่ง สตรีที่มีความแค้นทางสายเลือดกับเสด็จแม่”
สือเยี่ยนก้มหน้าลงด้วยความละอาย
นับแต่มีบุตร หลินเหยาบอกตนเองเสมอว่าจะเป็นมารดาผู้เมตตา จะให้ความเคารพและอิสระแก่บุตรมากที่สุด เพื่อให้พวกเขาได้เลือกชีวิตที่ตนปรารถนา และคนที่จะอยู่เคียงข้างกันไปตลอดชีวิต นางคิดเช่นนี้มาสิบกว่าปี และปฏิบัติเช่นนี้มาสิบกว่าปี
แม้ซินหยางยืนกรานไม่ยอมแต่งออกไป ต่อให้นางจะบ่นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยลงมือทำอะไรจริงจัง
แม้ยามนี้เลือดลมจะพลุ่งพล่าน หลินเหยาก็ยังไม่ปรารถนาจะแสดงด้านเผด็จการออกมา ได้แต่บอกตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าวู่วาม
หลินเหยากลับตำหนักข้างไปนานแล้ว ทว่าเด็กหนุ่มยังคงคุกเข่าอยู่ในลาน ดวงตะวันค่อย ๆ เคลื่อนสูงขึ้น ร่างของเขาตั้งตรง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย