“แล้วยังอย่างไรต่อ” เลี่ยงเสี่ยงยิ้ม อยากฟังว่านางจะว่าอย่างไร
เหยียนฮวนยิ้มจนตาหยี “องค์รัชทายาททรงดูแลครอบครัวของเราถึงเพียงนี้ ทรงโปรดน้องสาวข้า ทั้งยังทรงรักใคร่สือเยี่ยนกับซินซินนัก…พระองค์ทรงคิดจะสงวนตำแหน่งฮองเฮาไว้ให้น้องสาวหรือไม่”
เลี่ยงเสี่ยงหรี่ตาลง ใคร ๆ ก็ว่าสตรีตั้งครรภ์มักเลอะเลือนอยู่สามปี แต่สตรีผู้นี้พอตั้งครรภ์กลับยิ่งเฉลียวฉลาดขึ้น
“ไม่ต้องให้เจ้ากังวล ดูแลร่างกายตนเองให้ดีก็พอ”
ก็ยังเป็นเช่นนี้ ชายผู้นี้มักทำท่าลึกลับยากคาดเดาอยู่เสมอ เหยียนฮวนเห็นจนชินแล้ว จึงเอนกายลงนอนตามเดิม จ้องมองเพดานพลางครุ่นคิดอย่างเพลิดเพลิน
ฝ่ามือใหญ่ที่อุ่นร้อนแนบลงบนร่างนาง ก่อนค่อย ๆ ลูบไล้ไปมา
สาบเสื้อถูกแหวกออก ผิวงามดุจหยกหิมะเปล่งประกายขาวผ่อง ทอดอยู่ในสายตาชายหนุ่มจนวูบไหว ลมหายใจของเขาค่อย ๆ หนักหน่วงขึ้น ก่อนก้มหน้าซุกลงตรงซอกคอนาง
พวงแก้มเหยียนฮวนแดงระเรื่อ หัวใจเต้นรัวจนน้ำเสียงอ่อนหวานลง “สามี ท่าน…อย่ายั่วยวนข้าสิ”
เสียงชายหนุ่มแหบพร่า เจือความอ่อนหวานอาลัย “ผ่านมาสามเดือนแล้ว น่าจะ…ได้แล้วกระมัง”
เหยียนฮวนถูกยั่วยวนจนสมองพร่าเลือน “ข้า ข้าก็…ไม่รู้…”
จุมพิตแผ่วเบาพรมลงบนใบหน้า บรรยากาศค่อย ๆ ร้อนระอุขึ้น
คลอเคลียกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดชายหนุ่มก็หยุด ถอนใจแล้วเอนกายนอนลงอีกครั้ง
เหยียนฮวนมองคนที่กำลังปรับลมหายใจ ทั้งสงสารทั้งจนใจ
นับแต่แต่งงานกัน ทั้งสองก็นอนห้องเดียวกันมาโดยตลอด แม้ในยามมีรอบเดือนหรือตั้งครรภ์จนไม่อาจร่วมเตียง เขาก็ยังพักค้างอยู่ด้วย
“ข้าบอกให้ท่านรับญาติผู้น้องไว้ แล้วท่าน…”
“หุบปาก!”
ชายหนุ่มทำเสียงขุ่น ก่อนหันหลังให้นาง