พระชายาองค์รัชทายาทไร้ทายาท ฝ่ายมารดาจึงส่งบุตรสาวอนุที่ไม่เป็นที่โปรดปรานและว่าง่ายมาให้ ผู้มีตาย่อมมองออกว่าเจตนาใด—เพื่อให้กำเนิดบุตร รักษาความโปรดปรานไว้
แต่เมื่อเด็กคลอดออกมาแล้ว เมิ่งอวี่จะมีชะตากรรมเช่นไร?
เซียยิ้นเฉินหัวเราะเยาะ
ด้วยความคิดและเล่ห์เหลี่ยมของเมิ่งยวน นางจะใจกว้างยอมเก็บน้องสาวต่างมารดาคนนี้ไว้หรือ?
ไท่ซือเมิ่งเล่นลูกไม้ ข้ามเขาไปขอพระราชโองการโดยตรง
หญิงอ่อนแอผู้ถูกผู้อื่นชักใยจนไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือไม่ปล่อยให้นางตั้งครรภ์ นางไร้บุตรนานเท่าใด ก็ปลอดภัยนานเท่านั้น
แต่สตรีผู้นี้… เซียยิ้นเฉินกดนิ้วลงที่หว่างคิ้ว นางโง่จริงหรือ?
ถึงเมิ่งยวนจะจัดการจนนางไม่อาจขัดขืนได้ แต่เมื่อเข้าไปในห้องหนังสือแล้ว นางก็พ้นจากการควบคุมของอีกฝ่าย มีวิธีหลบเลี่ยงการเฝ้าพระแท่นตั้งมากมาย
เซียยิ้นเฉินรู้สึกกลัดกลุ้ม
แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ทำได้เพียงพยายามปกป้องนางกับบุตรให้ดีที่สุด ทว่าในสถานที่ซึ่งเขามองไม่เห็นนั้น…
————
การได้เงินสินเดิมคืนช่วยบรรเทาความเดือดร้อนเร่งด่วนของชิงอิน ไม่เพียงชำระหนี้โรงเงินหมดสิ้น โรงเตี๊ยมยังได้รับการซ่อมแซมใหม่ และยังมีเงินเหลืออีกไม่น้อย
หลังจากวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดโรงเตี๊ยมฮุ่ยเซียนก็เปิดกิจการอีกครั้ง พ้นเคราะห์ภัยมาได้แล้ว วันนี้ครอบครัวจึงมารวมตัวกันที่บ้านบิดามารดา
“หยวนชิงไม่มาด้วยหรือ?”
บิดาแซ่มซ่งเห็นเจียงอวิ๋นชิงไม่อยู่ จึงเอ่ยถามบุตรสาว
“ข้าเรียกเขามาด้วยแล้ว แต่เขาบอกว่าโรงเตี๊ยมยังมีธุระต้องจัดการ”
“อย่างนี้นี่เอง” บิดาแซ่มซ่งกล่าวแล้วหันไปมองจื่อเยียน “ลูกเขยสามเล่า?”
“เขามีราชการติดตัวเจ้าค่ะ”
นางหวังเหลือบมองบุตรสาว ขมวดคิ้วครุ่นคิด สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงก้มหน้ากินข้าวต่อ