“ท่านหลวงฟางเป็นบัณฑิตสกุลชาติชาตรี การเลือกบุตรเขยย่อมถือคุณธรรมและความสามารถเป็นสำคัญ ใครบ้างไม่รู้ว่าท่านชายใหญ่บ้านท่านเป็นบัณฑิตเอกอันดับต้น ๆ ของเมืองอวิ๋นโจว ทั้งยังมีตำแหน่งจวี่เหรินติดตัว”
เมื่อเอ่ยถึงบุตรชาย มารดาเซียงก็รู้สึกภาคภูมิใจยินดีจากใจ
“ท่านหลวงฟางได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว คงเห็นว่าพระคุณท่านของบ้านท่านจะมีอนาคตไกล จึงรีบมองหาบุตรเขยไว้ล่วงหน้า”
ถ้อยคำนี้ก็มีเหตุผล มิฉะนั้นรอจนเหล่าบัณฑิตได้ติดอันดับสอบจอหงวน แล้วถึงคราวจับคู่บ่าวใต้ป้ายทอง พวกเขาคงถูกขุนนางผู้มียศศักดิ์แห่งเมืองหลวงแย่งไปหมด แล้วขุนนางขั้นหกอย่างพวกเขาจะไปหาที่ไหนได้ จึงต้องวางแผนล่วงหน้า เรื่องนี้ไม่นับว่าแปลก
“ท่านหลวงฟางมีบุตรีเพียงสองคน บุตรีคนโตออกเรือนไปแล้ว”
“บุตรีคนเล็กชื่อฟางโหรว หน้าตาสะสวยเรียบร้อย เงียบขรึมอ่อนโยน นับเป็นหญิงสาวชั้นเลิศ มีตระกูลมากมายอยากได้เป็นสะใภ้แต่ก็ไม่ได้สมใจ”
“ท่านหลวงฟางไม่มีบุตรชาย บุตรเขยย่อมได้รับการทะนุถนอมประหนึ่งบุตรชายแท้ ๆ นี่เป็นการเกี่ยวดองที่ดีนัก”
ฟังอีกฝ่ายเล่าแล้ว มารดาเซียงก็ยิ่งฟังยิ่งพอใจ
ตามหลักแล้ว ตระกูลเซียงยังอยู่ในระยะไว้ทุกข์ ไม่ควรพูดคุยเรื่องเช่นนี้ในเวลานี้ แต่การแต่งงานครั้งนี้ดีเหลือเกิน! ต่อให้ถือโคมออกตามหา ก็ยังยากจะพบ มารดาเซียงจึงอดพิจารณาไม่ได้
ใช่ว่านางไม่เคยคิดจะรอให้บุตรชายได้ติดอันดับสอบจอหงวนก่อน แล้วค่อยหารือเรื่องแต่งงาน ถึงเวลานั้นย่อมมีตัวเลือกที่ดีและมากกว่า แต่...หากสอบไม่ติดเล่า?
แม้บุตรชายจะมีชื่อเสียงด้านความรู้ในหยุนโจว แต่เมื่อถึงการสอบชุนเวย บัณฑิตทั่วหล้าต่างมารวมตัวกัน จะโดดเด่นเหนือผู้อื่นได้ง่ายดายที่ไหน หากพลาดพลั้งสอบตก ไม่เท่ากับพลาดการแต่งงานที่ดีไปหรอกหรือ