บุรุษผู้มีอุปนิสัยอ่อนโยนดุจหยก ทั้งจริงใจและสง่างามเช่นนี้ นางจะไม่ชอบได้อย่างไร!
นางมิใช่เซียนผู้หลุดพ้นจากธุลีโลก หรือผู้สูงส่งที่ตัดขาดความรัก เพียงเป็นหนึ่งในหญิงสาวนับหมื่นนับพันบนโลกมนุษย์ กินธัญญาหาร ดื่มน้ำค้างยามเช้า หัวใจของนางอบอุ่น ย่อมมีความชอบและหวั่นไหวได้
ทว่านางก็มีหลักการและขีดจำกัดของตนเอง ต่อให้อยู่ในฐานะต่ำต้อยเพียงใด นางก็ไม่มีวันยอมเป็นอนุหรือสาวใช้ประจำห้องของผู้ใด
หวั่นรูนอนไม่หลับตลอดคืน เช่นเดียวกับคนในห้องข้างกันที่นอนไม่หลับเช่นกัน
ค่ำคืนนี้ดูเหมือนจะยาวนานเป็นพิเศษ
เช้าตรู่วันถัดมา หวั่นรูไปปรนนิบัติที่ห้องหลัก ช่วยเขาเตรียมน้ำร้อนและอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่วดังเช่นทุกวัน
เมื่อมองดูคนที่กำลังวุ่นอยู่ ทุกอย่างก็ไม่ต่างจากปกติ ราวกับเมื่อคืนมิได้เกิดเรื่องใดขึ้น
เซียงจื่อเหิงเดาความคิดของนางได้ นี่อาจเป็นคำตอบของนางแล้วก็ได้ ลึกลงไปในใจเขารู้สึกเจ็บปวดอยู่รางๆ
หวั่นรูนำเสื้อนอกมาปรนนิบัติเขาสวมใส่ให้เรียบร้อย แล้วหยิบถุงหอมรูปปลาคาร์ปสีเงินลายหัวใจคู่จากแขนเสื้อ ผูกไว้ที่เอวของเขา
เสียงของหญิงสาวแผ่วหวาน “ปลาคาร์ปกระโดดข้ามประตูมังกร ใจสองดวงประสานเป็นหนึ่ง”
เซียงจื่อเหิงมองนางอย่างเหม่อลอย
หญิงสาวยิ้มอ่อน แสงยามเช้าสาดลงบนใบหน้างามขาวดุจหยกของนาง นุ่มนวลเปล่งประกาย แม้แต่งกายเรียบง่ายก็ยังงดงามจับตา
เซียงจื่อเหิงรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ แววตาเปี่ยมด้วยความรักใคร่ ฉายประกายยินดี หัวใจที่เพิ่งจมดิ่งลงไปพลันถูกช้อนขึ้นมาอีกครั้ง
เขาลูบถุงหอม ก่อนกอบกุมมือเล็กคู่นั้นไว้ในฝ่ามือด้วย
ความอบอุ่นจากฝ่ามือทำให้หัวใจสองดวงที่ลอยเคว้งมานาน ได้พบที่พักพิงและหลอมรวมเป็นหนึ่ง
หวนเหรียนรู้ใจตนเองดี นางชอบเขา นางชอบพระคุณท่านผู้เปรียบเสมือนสายลมเย็นและแสงจันทร์ผู้นี้จริงๆ
เขายินดีแต่งนางเป็นภรรยา ทั้งยังทำได้ดังที่นางคาดหวังจากผู้ที่รักใครสักคน เมื่อนั้นนางย่อมกุมมือเขาตอบอย่างหนักแน่นไม่คลอนแคลน