ยายสื่อกอดอกไว้ สายตาเหลือบมองคนตรงหน้า ก่อนเอ่ยเสียงแหลมว่า “ข้าบอกคุณหนูนะ ห้องนี้มีคนแย่งเช่ากันทั้งเมือง ตอนนั้นที่เลือกให้เจ้าเช่า ก็เพราะเห็นว่าเจ้าหน้าตาอ่อนโยน คิดว่าวันหน้าจะได้เก็บค่าเช่าอย่างสบายใจ ใครจะคิดว่าเจ้าจะเป็นคนไร้ความน่าเชื่อถือเช่นนี้”
หวั่นรูถูกกล่าวจนหน้าแดงก่ำ “ไม่ใช่นะ... ข้า ข้า...”
“ข้าต้องยิ้มแย้มพูดจาดีกับเจ้าของบ้าน ไปกลับตั้งหลายรอบ ขอเวลาให้เจ้าตั้งหนึ่งเดือน หนึ่งเดือนเชียวนะ ยังไม่พออีกหรือ!”
ยายสื่อหน้าเขียวคล้ำ ยิ่งพูดยิ่งโมโห “เจ้าก็ดีเหลือเกิน ไม่รักษาคำพูดอยู่ได้ตั้งหลายครั้ง ทำให้ข้าลำบากใจต่อหน้าเจ้าของบ้าน ทั้งยังต้องรับคำตำหนิแทนเจ้า ข้าจะลำบากเช่นนี้ไปเพื่ออะไร หากรู้แต่แรก ต่อให้พูดอย่างไรก็ไม่มีวันรับงานนี้แน่”
“ช่วงนี้ข้ากำลังปักผ้าหาเงิน อีกไม่นานก็จะเก็บเงินได้ครบ” หวั่นรูพยายามขอร้อง “โปรดผ่อนผันให้อีกครั้งเถิด ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ”
การสอบจวี่เหรินใกล้เข้ามา ผู้เข้าสอบจวี่เหรินจากทั่วสารทิศต่างหลั่งไหลเข้าหวงเจีย บัดนี้โรงเตี๊ยมและห้องเช่าด้านนอกมีผู้คนแน่นขนัด หากคืนห้องนี้ไป คงยากจะหาที่เหมาะสมได้อีก
“ถุย! เจ้าคิดว่าห้องนี้เป็นของข้าหรืออย่างไร” ยายสื่อตะคอกเสียงดัง “ข้าให้เวลาเจ้า แล้วเจ้าของบ้านยอมให้หรือ? หรือจะให้ข้าต้องก้มหัวต่ำ ๆ ไปพูดดีขอร้องเขาอีก ข้าติดค้างอะไรเจ้าไว้หรือ”
“ไม่มีเงินแล้วยังเช่าห้องดี ๆ เช่นนี้ ทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต”
“ข้าไม่มีเวลามาพูดจาไร้สาระกับเจ้าแล้ว เอาสั้น ๆ จะจ่ายเงินเดี๋ยวนี้ หรือเก็บข้าวของไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”
หวั่นรูทั้งคับข้องใจทั้งไร้หนทาง “ข้า...”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
เสียงบุรุษอ่อนโยนดังขึ้นจากนอกประตู เมิ่งเจ๋อก้าวเข้ามาในลานบ้าน
หวั่นรูประหลาดใจ “ท่าน...คุณชายเมิ่ง เหตุใดท่านจึงมาที่นี่”
“เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าอยู่ไกล ๆ บนถนน เรียกเจ้าแล้วเจ้าไม่ได้ยิน ข้าจึงเดินตามมาจนถึงที่นี่”
เมิ่งเจ๋อมองหญิงวัยกลางคนในลานบ้านที่กำลังทำท่าขึงขัง แล้วหันไปมองหวั่นรูผู้กระอักกระอ่วน “นี่เกิดอะไรขึ้น”