เมิ่งตี๋อ้าปากขึ้นเล็กน้อย อยากเอ่ยวาจาแต่กลับไม่รู้จะพูดสิ่งใด
“แน่นอน ใจรักบุตรสาวของฮูหยินแซ่เมิ่ง ข้าก็เข้าใจ หากท่านยังไม่วางใจมอบบุตรสาวให้ข้าดูแล ข้าก็ไม่บังคับ”
“องค์ชายใหญ่ทรงคิดมากไปแล้ว”
เวินฉีเยว่รีบเอ่ย “ท่านแม่เพียงกังวลมากไปหน่อย จึงพูดออกมาไม่กี่คำเท่านั้น องค์ชายใหญ่โปรดอย่าใส่พระทัย”
หลังส่งสือเยี่ยนออกไปแล้ว เวินฉีเยว่จ้องมองแผ่นหลังของบุรุษ ใบหน้าพลันแข็งค้าง
นางมองชายผู้นี้ไม่ออกจริง ๆ!
ในเฟิงหลวนกงเขาปกป้องนางสารพัด ทำให้เวินฉีเยว่คิดว่าตนคว้าหัวใจอีกฝ่ายไว้ได้แล้ว ทว่าถ้อยคำที่เขาเพิ่งกล่าวกลับทำให้นางรู้สึกว่าตนไม่สำคัญ
“เขาคิดเช่นไรกับข้ากันแน่!”
เวินฉีเยว่ไม่เข้าใจ เดิมทีนางมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ยามนี้กลับเริ่มหวั่นไหว จู่ ๆ ก็อดเสียใจไม่ได้ว่าเมื่ออยู่ในเฟิงหลวนกง นางไม่ควรวู่วามเช่นนั้นหรือไม่
“เขาคิดเช่นไรไม่สำคัญ” เมิ่งตี๋เอ่ย “สิ่งสำคัญคือบุตรสาวของข้าต้องได้ขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา”
เวินฉีเยว่ขานรับเบา ๆ
เมื่อนึกถึงสิ่งที่ได้เห็นในเฟิงหลวนกงวันนี้ ความสง่างามสูงศักดิ์นั้นก็ประทับลึกลงในใจของหญิงสาว
ที่นั่นต่างหากคือสถานที่ที่นางจะได้เบ่งบาน เวินฉีเยว่ตั้งปณิธานเงียบ ๆ ว่านางจะต้องได้นั่งบนบัลลังก์ฟ่งเหว่ ให้สตรีทั่วหล้าสยบอยู่ใต้ฝ่าเท้า
————
ระหว่างทางกลับวัง สือเยี่ยนบังเอิญพบจืออี้ ทั้งสองพูดคุยกันอยู่สองสามประโยค
เมื่อทราบว่าสือเยี่ยนพาเวินฉีเยว่เข้าวังไปเข้าเฝ้าฮองเฮา จืออี้ก็เข้าใจว่าการแต่งงานครั้งนี้คงกำหนดแน่นอนแล้ว
“ขอแสดงความยินดีกับศิษย์พี่บิดามารดาเดียวกัน”
สือเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็เพียงยิ้มจาง ๆ สีหน้าไม่ได้มีความสุขเป็นพิเศษ ทั้งยังเจือความหม่นหมองอยู่เล็กน้อย
การแต่งงานที่ไม่ได้รับความเห็นชอบจากบิดามารดา จะมีความสุขได้อย่างไร
แต่เวินฉีเยว่ช่วยชีวิตเขาไว้ ชื่อเสียงบริสุทธิ์ของสตรีก็เสียหายเพราะเขา ไม่ว่าในแง่ใด เขาก็ควรรับผิดชอบต่อนาง