คอเสื้อนอนถูกเบียดจนเอียง เผยผิวพรรณผุดผ่องราวไขมันเนื้อหยก ความอวบอิ่มขาวกระจ่างนั้นทำให้สายตาของใครบางคนแทบถูกเผาไหม้
เลี่ยงเสี่ยงรีบหันหน้ากลับ สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง เขาหันหลังให้นาง ตั้งใจจะขยับห่างออกไปอีกสักหน่อย ทว่าก้อนนุ่มนิ่มนั้นกลับแนบเข้ามาอีก
ราวกับก้อนปุยฝ้าย นุ่มละมุนเหนียวหนึบ สัมผัสอ่อนนุ่มแล่นจากแผ่นหลังซึมลึกเข้าไปถึงกลางอก!
สมองของเลี่ยงเสี่ยงทั้งมึนทั้งตึง เลือดในกายค่อย ๆ เดือดพล่าน จนแก้มทั้งสองร้อนผ่าวราวถูกย่าง
เตาอุ่นยิ่งให้ความอบอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ไอเย็นรอบกายเหยียนฮวนค่อย ๆ มลายหายไป นางกอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย หากมีเกาลัดทอดน้ำตาลให้กินอีกสักหน่อยคงดียิ่ง การนั่งล้อมเตากินเกาลัดเป็นเรื่องสุขสำราญในฤดูหนาวโดยแท้
เลี่ยงเสี่ยงสูดหายใจลึก พยายามทำสมองให้ว่างเปล่า ทว่าต่อให้ทำอย่างไรก็สงบเพลิงโทสะในอกไม่ได้
ไม่นานนัก เขาก็ทนต่อไปไม่ไหว พลันลุกพรวดลงจากเตียง!
เขาจ้องเขม็งอย่างขุ่นเคืองไปยังคนที่ยังหลับสนิท ปากพึมพำถึงเกาลัดทอดน้ำตาลในความฝัน กำลังจะระเบิดอารมณ์ ทว่าสายตากลับเผลอถูกผิวขาวราวหิมะนั้นดึงดูด ลำคอขยับกลืนน้ำลาย ถ้อยคำที่คิดจะเอ่ยพลันติดอยู่ในลำคอ
เขาหันหลังให้นาง พลางปรับลมหายใจ
อากาศเย็นช่วยให้เขาค่อย ๆ สงบลง เขาเปิดตู้หยิบผ้าห่มผืนหนึ่งออกมา คลุมร่างคนที่หลับสนิทอย่างเบามือ จากนั้นจึงเดินไปยังตั่งนุ่ม
ยามเหยียนฮวนตื่นขึ้น ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว นางพบว่าตนยึดครองเตียงอยู่เพียงผู้เดียว ส่วนเลี่ยงเสี่ยงเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มฝั่งตรงข้าม มีผ้าห่มบางคลุมกาย
“เหตุใดท่านจึงไปนอนตรงนั้นเล่า”
เลี่ยงเสี่ยงเหลือบมองนางอย่างเรียบเฉย คล้ายอยากพูดอะไรแต่กลับไม่มีถ้อยคำจะเอ่ย เขาเก็บสายตากลับอย่างเกียจคร้าน แล้วหลับตาพักผ่อนต่อ