คำพูดของพี่สาวคนโตทำให้เหยียนฮวนนึกถึงเมื่อคืนขึ้นมา
เมื่อคืน ณ ห้องหนังสือคฤหาสน์เลี่ยง...
“พรุ่งนี้อ๋องหนิงจะอภิเษก” เลี่ยงเสี่ยงเอ่ยขึ้น
“อะไรนะ!” เหยียนฮวนได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที “พี่สาวคนโตของข้าเพิ่งจากไปได้เดือนเดียว เขาก็จะแต่งงานใหม่แล้วหรือ เพิ่งวางชาม ยังไม่ทันเช็ดปากก็ไปตักข้าวหม้อใหม่แล้ว กิริยากินช่างน่าเกลียดเสียจริง เป็นตัวอะไรเนี่ย!”
เลี่ยงเสี่ยงไม่สนใจความโกรธของนาง “พรุ่งนี้ไปงานเลี้ยงด้วยกัน”
“ไม่ไป!” เหยียนฮวนโพล่งออกมาโดยไม่ต้องคิด
เลี่ยงเสี่ยงจ้องนางด้วยแววตาราบเรียบ เหยียนฮวนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเย็นเยียบ จึงค่อยได้สติ
“ข้ารู้ว่านี่ผิดธรรมเนียม แต่ท่านก็รู้ดี คนผู้นั้นคือพี่เขยเก่าของข้า ข้า...” พูดถึงตรงนี้นางก็ชะงัก แล้วกะพริบตาปริบ ๆ
ใช่แล้ว พี่เขยเก่ากำลังจะแต่งงานใหม่ ในฐานะน้องภรรยาเก่า จะไม่ไป “แสดงความยินดี” ให้ดีสักหน่อยได้อย่างไร
นางกลอกลูกตา แววตาสุกใสพลันเผยความเจ้าเล่ห์ขึ้นมา
“ได้ ข้าจะไป!”
หญิงสาวตรงหน้ากลอกตาไปมา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า เลี่ยงเสี่ยงหรี่ตาลง แล้วถอนคำพูดเมื่อครู่ทันที “ช่างเถิด ยังไม่ต้องไปดีกว่า”
เหยียนฮวนชะงัก รอยยิ้มได้ใจบนใบหน้าพลันหายไป “นี่ ท่านเป็นอะไรของท่าน ไม่ใช่ท่านพูดเองหรือว่า...”
“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว” เลี่ยงเสี่ยงกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่มีธุระแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด”
“ไม่ได้สิ” เหยียนฮวนจะยอมได้อย่างไร นางกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าเป็นฮูหยินของท่านในนาม ไปงานกับท่านก็เป็นเรื่องสมควร จะรับเงินโดยไม่ทำงานไม่ได้ ข้าต้อง...”
“ออกไป!” เลี่ยงเสี่ยงตัดบทอย่างหมดความอดทน