“แต่มิคาดคิดเลยว่า……”
กล่าวถึงตรงนี้ เสียงของสตรีก็สะอึกสะอื้น “บุตรชายข้ากตัญญู คอยปรนนิบัติข้าดื่มยา เขาลองชิมยาต้มดูว่าร้อนเย็นเพียงใด เพียงคำเดียวที่กลืนลงไป เขา...เขาก็เลือดออกทั้งเจ็ดทวาร สิ้นใจตาย!”
ฮูหยินร้องไห้โฮ น้ำตาพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง “ยาชามนั้นเดิมทีเตรียมไว้ให้ข้า พวกมันหมายจะทำร้ายข้า บุตรชายข้าตายแทนข้า!”
ชาวบ้านที่มามุงดูอยู่ด้านนอกได้ฟังก็เดือดดาล พากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด
สตรีผู้นั้นชี้ไปยังบ่าวที่ถูกมัดไว้ด้วยความโกรธ “คนผู้นี้คือคนที่รับคำสั่งมาวางยาพิษ หลังจากข้าจับได้ เขาก็สารภาพแล้วว่าเป็นท่านผู้เป็นใหญ่ในบ้านสั่งให้ทำ!”
ผู้ว่าราชการเมืองส่งสัญญาณให้สตรีผู้นั้นสงบสติอารมณ์ ครู่หนึ่งเมื่อเห็นเสียงร้องไห้ของนางเบาลง จึงเอ่ยปาก
“ฆ่าภรรยาเพราะหญิงคนรัก เรื่องนี้ยังมีเหตุผลอื่นอีกหรือไม่?”
สตรีที่อยู่ใต้บัลลังก์พิจารณาคดีดูแล้วก็รู้ว่าเป็นฮูหยินจากตระกูลมั่งคั่ง บุรุษมีเงินเลี้ยงอนุภรรยาแม้ไม่ใช่เรื่องน่าเชิดชู แต่ก็พบเห็นได้ไม่น้อย อย่างมากก็รับกลับมาเป็นอนุภรรยา เหตุใดจึงต้องลงมือสังหารภรรยาเพราะเรื่องนี้ ชวนให้ผู้คนไม่เข้าใจยิ่งนัก
“เพราะหญิงคนรักผู้นั้นมีฐานะไม่ธรรมดา!”
ดวงตาของสตรีแดงก่ำจากการร้องไห้ เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย “นางมิใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นมารดาแท้ ๆ ของท่านหมื่นเลี่ยง ผู้เป็นขุนนางใหญ่สำนักตุลาการสูงสุดในขณะนี้!”
ถ้อยคำนี้ทำให้ทั้งศาลาว่าการเมืองพลันฮือฮา!
จื่อเยียนตกใจจนยกมือปิดปาก
ผู้ว่าราชการเมืองเองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าคำกล่าวของสตรีผู้นี้จริงหรือเท็จ
“พวกเขาสองคนลักลอบมีสัมพันธ์กันมานานแล้ว!”
สตรีผู้นั้นปาดน้ำตาอย่างแรง ราวกับตัดสินใจจะสู้จนถึงที่สุด “ข้าสังเกตเห็นความผิดปกติของสามีมานานแล้ว คาดเดาว่าเขามีหญิงคนรักอยู่ข้างนอก แต่ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด จึงส่งคนไปติดตามสืบเสาะหลายทาง ในที่สุดก็สืบจนรู้ตัวตนของสตรีผู้นั้น”