“ฮูหยินน้อยช่วยพวกเราด้วยเถิด ขอท่านช่วยพวกเราสักครั้ง!”
แม่นมคว้าชายกระโปรงของเจ้านายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าซีดขาวไปนานแล้ว
เห็นเจ้านายเงียบไม่พูดอะไร แม่นมก็รีบคลานเข่าไปตรงหน้าเหลียงเช่า “ลูกเขยช่วยชีวิตด้วยเถิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยเจ้าค่ะ”
หากเรื่องนี้ถูกสืบสวนจนกระจ่าง ฮองเฮาย่อมสั่งประหารพวกนางเพื่อระบายโทสะที่มีต่อพี่สาวแท้ ๆ ของพระองค์ ยามนี้แม่นมไม่อาจสนใจสิ่งใดได้อีก ได้แต่โขกศีรษะไม่หยุด
“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ท่านพูดความจริงออกมาเถิด”
แม่นมวิงวอน “ขอลูกเขยช่วยพูดขอความเห็นใจจากแม่นางซ่งด้วยเถิด เรื่องนี้อาจยังพอมีทางแก้ หากถึงขั้นขึ้นศาลกรมเมืองแล้วก็สายเกินไป!”
หลินอวี้หรงขาอ่อนจนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ นางเงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา ครั้นสบตาสามีก็พลันตื่นตระหนก ผ้าเช็ดหน้าในมือร่วงลงพื้น
แม้การบอกความจริงแก่สามีในยามนี้จะทำให้นางเสียหน้าจนหมดสิ้น แต่หากรอให้กรมเมืองสืบพบความจริง เมื่อถึงตอนนั้นไม่เพียงนางเท่านั้น ตระกูลหลินทั้งตระกูลก็จะเสื่อมเสียชื่อเสียง
ยามนี้มีเพียงยอมรับผิดแต่เนิ่น ๆ บางทีอาจยังพอจัดการเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวได้
จนปัญญา หลินอวี้หรงจำต้องบอกความจริงออกมา
เมื่อหลายปีก่อน ตอนยังอยู่ในห้องหอ วันหนึ่งในฤดูหนาวนางออกไปชมหิมะ ทว่าทางลื่นจึงพลัดตกลงไปในสระน้ำ เวลานั้นเป็นช่วงรอบเดือนพอดี น้ำเย็นจัดกระตุ้นร่างกาย นับแต่นั้นมานางก็มีอาการครรภ์เย็นอย่างรุนแรง รอบเดือนแปรปรวน
แม้บำรุงรักษามาเป็นเวลานานก็ยังไม่เห็นผล แม้จะไม่ถึงกับมีบุตรไม่ได้ แต่อาการครรภ์เย็นรุนแรงทำให้ตั้งครรภ์ได้ยาก ต่อให้ตั้งครรภ์ได้ ระหว่างตั้งครรภ์ก็ยังเกิดปัญหาได้ง่าย
ด้วยเหตุนี้เอง แต่แรกตระกูลหลินจึงยอมให้บุตรีไปเป็นหม่อมรอง ยังดีกว่าไม่ได้แต่งเข้าตระกูลเหลียง