ซินหยางกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
“ชีวิตที่ข้ามีในวันนี้ล้วนเป็นเพราะฮั่นหวางซังม่อประทานให้ ข้าจงรักภักดีต่อฮั่นหวางและเลื่อมใสองค์หญิง การรับใช้พวกท่านเป็นหน้าที่ของข้า”
ชายหนุ่มใจกว้างเปิดเผย มองสตรีด้วยแววตาอ่อนโยนแจ่มใส โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูนางว่า “บุรุษเป่ยหยงอย่างพวกเรายอมสละทุกสิ่งเพื่อปกป้องสตรีที่ตนหลงรัก”
กล่าวจบก็ยิ้ม แล้วจูงม้ามาให้นางด้วยตนเอง
“ต่อไปข้ายังจะได้พบเจ้าอีกหรือไม่”
โซเวย์มองคนบนหลังม้าด้วยแววตาเป็นประกาย ความอาลัยอาวรณ์เอ่อล้นอยู่ในดวงตา
เมื่อรู้ว่าคำถามนั้นเกินจำเป็น เขาก็ยิ้มเยาะตนเอง น้ำเสียงหม่นหมอง “เจ้าคงไม่กลับมาอีกแล้วกระมัง”
เขาจ้องมองสตรีไม่วางตา ราวกับต้องการจดจำรูปลักษณ์ของนางให้สลักลึกลงในใจ
ซินหยางบนหลังม้านั่งตัวตรง นางหันกลับไปมองเอี้ยเฉิง แววตางดงามแน่วแน่เป็นพิเศษ “ข้าจะกลับมา พร้อมทหารม้าเหล็กแห่งแคว้นเหลียง”
นางหันกลับมามองชายหนุ่ม ยิ้มสดใส “แล้วจะให้โอกาสเจ้าได้มารับใช้ข้าต่อไป”
ชายหนุ่มไม่กล่าววาจา แววร้อนแรงในดวงตาราวกับจะกลืนกินนางเข้าไป
ซินหยางควบม้าจากไป โซเวย์มองส่งคณะเดินทาง จนกระทั่งเงาร่างค่อย ๆ ไกลออกไปและลับสายตา
————
ค่ายทหารเยี่ยนหยุน
นับแต่ทราบข่าวความเปลี่ยนแปลงในเป่ยหยง สือเยี่ยนก็เป็นห่วงน้องสาวทั้งวันทั้งคืน คิดจะติดตามคณะทูตไปด้วย แต่ถูกเหล่าขุนนางทัดทานไว้
“กระหม่อมทราบว่าท่านอ๋องทรงห่วงใยองค์หญิง แต่ท่านองค์ชายไม่เสด็จไปจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่างกวนฉีทูลเตือนว่า “หากการเจรจาไม่ราบรื่น แล้วเป่ยหยงจับท่านองค์ชายไว้เป็นตัวประกัน ฝ่ายเราก็จะมีตัวประกันตกอยู่ในมืออีกฝ่ายเพิ่มขึ้น สถานการณ์ยิ่งจะเสียเปรียบพ่ะย่ะค่ะ”