“ท่านอ๋องทรงเข้าใจข้าผิดจริง ๆ!”
หญิงสาวรีบอธิบายสุดกำลัง “ตอนนั้นข้ามิได้คิดอะไรมากมายจริง ๆ”
“องค์กงจุ๊นซินหยางทรงเพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถ เป็นสตรีที่โดดเด่นที่สุดในแคว้นเหลียง ข้าเลื่อมใสชื่นชมมาตั้งแต่เล็ก ที่พูดกับซังม่อก็เพียงเอ่ยออกไปตามปากเท่านั้น”
“ข้าเองก็ไม่คิดว่าเขาจะยกเรื่องขอองค์หญิงแต่งงานขึ้นมาในภายหลัง เรื่องนี้เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น”
เวินฉีเยว่ร่ำไห้จนดอกสาลี่ต้องหยาดฝน “ข้ารู้ว่าท่านอ๋องทำใจลำบากที่น้องสาวต้องแต่งงานไปอยู่ไกล แต่ก็ไม่ควรปรักปรำผู้บริสุทธิ์เพราะเหตุนี้นะเจ้าคะ”
สือเยี่ยนไม่พูดอะไร ในห้องเหลือเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาของหญิงสาว
ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นสือเยี่ยนนั่งลงแล้ว สีหน้าดูคลายลงบ้าง
เวินฉีเยว่รีบฉวยโอกาสกล่าวต่อ “ท่านอ๋องทรงทราบหรือไม่ นับแต่ท่านจากหวงเจียไป ไม่มีวันใดที่ข้าไม่คิดถึงท่าน ข้าส่งจดหมายไปตั้งมากมาย แต่ท่านกลับไม่ตอบเลยสักครั้ง”
“ข้ารอคอยท่านทั้งวันทั้งคืนอยู่ในเมืองหลวง ในที่สุดก็รอจนท่านกลับมา พอทราบข่าวก็รีบมาหาทันที ไม่นึกเลยว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นการปฏิบัติเช่นนี้”
ไม่รู้ว่าเชื่อคำพูดของนางหรือไม่ สือเยี่ยนเอื้อมมือพยุงคนที่อยู่บนพื้นขึ้นมา
เวินฉีเยว่ยกมือกุมแก้มที่ถูกตบจนเจ็บ พลางเอ่ยอย่างน้อยใจ “ที่จริงก็โทษท่านอ๋องไม่ได้ น้องสาวแท้ ๆ ต้องแต่งงานไปอยู่ไกล ท่านอ๋องย่อมปวดใจ โทสะคงบดบังสติไปชั่วขณะ หากตบข้าสักฉาดแล้วทำให้ท่านอ๋องสบายพระทัยขึ้น ฉีเยว่ก็ยินดีรับ ขอเพียงท่านอ๋องเชื่อข้าก็พอแล้ว”
สือเยี่ยนสั่งให้คนนำผ้าชุบน้ำเย็นมาให้ เห็นดังนั้นเวินฉีเยว่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเลิกสงสัยแล้ว นางรับผ้ามาแนบแก้ม ก่อนเอ่ยอย่างกระเง้ากระงอด “ข้าอุตส่าห์เฝ้ารอท่านอ๋องอยู่ฝ่ายเดียว ท่านอ๋องทำเช่นนี้ สมกับที่ข้าคิดถึงท่านมาตลอดปีกว่าแล้วหรือเจ้าคะ”
“ข้าเองก็ร้อนใจเกินไป”