นางทักทายหวังเสวียนที่เฝ้าอยู่ในลาน เตรียมกลับห้องไปพักผ่อน ทว่าเมื่อเดินผ่านหน้าห้องหนังสือ ก็พลันได้ยินเสียงดังมาจากข้างใน
“พี่รัชทายาทมีรับสั่งหรือเจ้าคะ” หลินเหยาแนบตัวกับประตู ตั้งใจฟัง
หวังเสวียนก็ได้ยินเสียงเช่นกัน จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วตั้งใจฟัง “ดูเหมือนท่านองค์ชายจะทรงตื่นแล้วจริง ๆ”
“คุณหนูเข้าไปดูเถิด ท่านองค์ชายดื่มสุราไปเมื่อค่ำ เกรงว่าพระวรกายจะไม่สบาย หรือมีรับสั่งอะไร”
“ได้ ข้าจะเข้าไปดู” หลินเหยาผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องมีเพียงแสงเทียนริบหรี่ คนบนเตียงกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง ฟังไม่รู้ความ
หลินเหยาเดินเข้าไปใกล้ “พี่รัชทายาทมีรับสั่งอะไรหรือเจ้าคะ จะทรงดื่มน้ำหรือไม่”
เซียยิ้นเฉินพลิกตัวอย่างกระสับกระส่าย ดวงตาหรี่ปรือ “ในห้อง... ทำไมถึงร้อน...นัก...”
“เอ๊ะ? ข้าว่าก็ปกตินะเจ้าคะ”
หลินเหยาไม่รู้สึกร้อน จึงเดาว่าคงเป็นเพราะเขาดื่มสุรา
เซียยิ้นเฉินร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว สติพร่าเลือน ทว่าอาศัยแสงสลัวมองเห็นเหงื่อเม็ดเล็กบนหน้าผากของเขา หลินเหยาจึงช่วยเช็ดให้
“เหตุใดใบหน้าถึงร้อนเช่นนี้!”
สัมผัสร้อนผ่าวใต้ฝ่ามือทำให้หลินเหยาตกใจ “ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ”
นางกำลังจะลุกออกไปตามหมอประจำตำหนัก ทว่าคนบนเตียงกลับคว้าแขนของนางไว้
“พี่รัชทายาท ข้าจะไปตาม... โอ๊ย!”
จู่ ๆ แขนของนางก็ถูกกระชาก ร่างทั้งร่างพลันล้มลงไป
“พี่รัชทายาท ท่าน...”
ไม่ว่าหญิงสาวจะเกลี้ยกล่อมหรือดิ้นรนอย่างไร เซียยิ้นเฉินก็คล้ายไม่ได้ยิน บุรุษผู้นั้นแข็งกร้าวรุนแรง ราวกับขาดสติจนไม่สนสิ่งใด
หวังเสวียนที่อยู่นอกห้องได้ยินเสียงข้างใน คล้ายเข้าใจบางอย่าง จึงค่อย ๆ ปิดประตู แล้วกลับไปยืนอยู่ใต้ระเบียงดังเดิม
ความฝันของเซียยิ้นเฉินช่างงดงาม ในความฝัน เขากับหญิงสาวผู้เป็นที่รักได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในที่สุด