เสิ่นยุนซูหลับตาพักผ่อน มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้มอยู่ตลอด สาวใช้เห็นผู้เป็นนายยิ้มแล้วก็ยิ้มอีก จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
เสิ่นยุนซูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มิได้เอ่ยคำใด เพียงดื่มด่ำอยู่กับความหวานชื่น
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือองค์ชายเจ็ดรีบเข้ามาพยุงนางโดยไม่ลังเล คิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น
นั่นอย่างไรเล่า คนที่เคยชอบนางถึงเพียงนั้น จะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นได้รวดเร็วเพียงนี้ได้อย่างไร หากเขามีใจให้สตรีผู้เป็นมิตรแท้เชื้อแต่เด็กผู้นั้นจริง ในอดีตจะมาสารภาพรักกับนางได้อย่างไร
ฉากที่สนามโปโลม้านั่นก็แค่จงใจทำให้นางโมโห!
ถึงอย่างไรเขาก็ตัดใจจากนางไม่ได้
เห็นหรือไม่ เพียงลองหยั่งเชิงนิดเดียว คนผู้นั้นก็เผยความในใจออกมาแล้ว คิดได้ดังนั้น เสิ่นยุนซูก็ขยับกายไปซุกข้างหมอนอย่างแสนสุข
แม้นางจะมิได้มีใจให้องค์ชายเจ็ด แต่พอคิดถึงคนที่เคยหลงรักตน บัดนี้กลับกระตือรือร้นเอาอกเอาใจสตรีอื่นถึงเพียงนี้ เสิ่นยุนซูก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง จนรู้สึกว่าเสน่ห์ของตนถดถอยลง
หากเป็นสตรีอื่นก็แล้วไปเถิด แต่กลับเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงงามเลิศเคียงคู่กับนาง นางยิ่งแพ้ไม่ได้!
ไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต นางจะต้องเป็นนางฟ้าที่บุรุษทั้งหลายได้แต่ปรารถนาแต่ไม่อาจเอื้อมถึง แม้ต่างคนต่างออกเรือนไปแล้ว นางก็ยังต้องเป็นแสงจันทร์สีขาวในดวงใจของพวกเขา ให้พวกเขาคะนึงหาตลอดไป
ต่อหน้าซ่งหลินเหยา องค์ชายเจ็ดพุ่งเข้ามาโดยไม่ลังเล ท่าทีห่วงใยเช่นนั้นคือสัญชาตญาณที่เผยออกมาตามธรรมชาติของบุรุษ ทำให้เสิ่นยุนซูอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
นางชอบความรู้สึกเช่นนี้ ชอบเห็นบุรุษทั้งหลายคลุ้มคลั่งและเร่าร้อนเพราะนาง ทุ่มเทไล่ตามนางอย่างไม่คิดชีวิต เทความรักให้แก่นางจนทอดทิ้งคนรักของตน ทำให้สตรีทุกคนหม่นแสงลงเพราะนาง ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางพึงพอใจอย่างยิ่ง