ผู้เป็นแม่ของเฉินอู่ในห้องหลักเพิ่งปิดเตาไฟเสร็จ กำลังเตรียมกลับเข้าห้องไปนอน พอได้ยินเสียงอึกทึกในลานบ้านจึงชะโงกหน้าออกไปดู พลันตกใจยิ่งนัก!
“ลูกแม่ เจ้าทำอะไรน่ะ?”
เฉินอู่สะดุ้งเฮือก มือคลายออก กะละมังไม้ร่วงกระแทกพื้นเสียงดังโครม
“อากาศหนาวเหน็บถึงเพียงนี้ เจ้ามาทำอะไรอยู่!” ผู้เป็นแม่ของเฉินอู่รีบก้าวเข้ามา
“ข้า...ข้าอาบน้ำ” เฉินอู่พูดตะกุกตะกัก
“เจ้าลูกคนนี้เสียสติไปแล้วหรือ! อากาศหนาวเช่นนี้ยังเปลือยกายอาบน้ำอยู่ข้างนอก ทั้งยังใช้น้ำเย็น ร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร ไม่คิดจะรักษาสุขภาพของตนเองบ้างหรือ!”
“ไม่ใช่...” เฉินอู่พยายามหาข้ออ้าง พูดอึกอักว่า “เตียงเตาร้อนเกินไป ข้าเหงื่อท่วมตัว ร้อนจนแทบหายใจไม่ออก จึงออกมาคลายร้อนสักหน่อย”
ผู้เป็นแม่ของเฉินอู่ฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนเขา เจ็บใจยิ่งนัก “ถึงอย่างนั้นก็ทำเช่นนี้ไม่ได้!”
“โตป่านนี้แล้วยังไม่รู้จักทำให้แม่วางใจอีก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบกลับเข้าห้องไป!”
เฉินอู่ก้มหน้าเดินเข้าห้อง ลั่นกลอนประตูเรียบร้อย
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” จื่อเยียนที่ถูกเสียงข้างนอกปลุกให้ตื่นลุกขึ้นนั่ง
“ไม่มีอะไร”
เฉินอู่หันหลังให้ ไม่กล้ามองไปทางนาง ใช้ผ้าฝ้ายเช็ดเนื้อตัว แล้วกลับไปนอนบนเตียงเตา “รีบนอนเถิด”
จื่อเยียนรู้สึกประหลาดใจ แต่เห็นเขาเป็นเช่นนั้น นางที่ง่วงนอนจึงไม่ซักถามต่อ ล้มตัวลงนอนหลับไปอีกครั้ง
……
นับแต่เฉินอู่แต่งจื่อเยียนเข้าบ้าน ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วค่ายทหารอย่างรวดเร็ว
“สาวงามผู้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถตกเป็นของเจ้าเสียแล้ว ช่างมีวาสนากับหญิงงามยิ่งนัก!”
“นั่นสิ ปกติเห็นเจ้าทึ่มทื่อเหมือนคนโง่ เจอสตรีก็หลบเลี่ยง ได้ยินคำพูดลามกสักคำยังหน้าแดง ที่ไหนได้ คราวนี้กลับแต่งนางเข้าบ้านเงียบ ๆ เก่งกาจนัก รีบบอกพวกเรามาเสียทีว่าเจ้าคว้าใจสาวงามมาได้อย่างไร?”