เมื่อคนนอกจากไป มารดาเซียงก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป
“ที่ข้ายกนางให้เจ้า ก็เพราะเห็นว่านางทั้งฉลาดและคล่องแคล่ว แต่พอมาคิดดูให้ดีแล้ว ข้ากลับเห็นว่าไม่ควรเลย”
“แม้บุรุษมีสาวใช้ปรนนิบัติก่อนแต่งงานจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่หากพิจารณากันจริง ๆ แล้ว ย่อมสู้การมีชื่อเสียงบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่ได้”
“คุณหนูจากตระกูลดีคนใดบ้างจะไม่ใส่ใจชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของบุรุษ เพื่อให้บุตรชายได้แต่งงานกับตระกูลดีในภายหน้า ข้าคิดทบทวนไปมาแล้ว เห็นว่าควรจัดการสาวใช้ปรนนิบัติในเรือนให้หมด เพื่อรักษาชื่อเสียงของลูก”
เซียงจื่อเหิงใจพลุ่งพล่าน ทั้งโกรธทั้งอัดอั้น พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบร้อนออกไปตาม แต่หญิงสาวเมื่อครู่กลับหายไปเสียแล้ว
“รีบไปตามหาเสีย ถามให้รู้ว่าบ้านของแม่นางผู้นั้นอยู่ที่ใด!”
พวกนางเป็นพี่น้องกัน หวั่นรูออกจากจวนไปย่อมต้องไปพึ่งพาครอบครัว ขอเพียงรู้ว่าแม่นางผู้นั้นไปที่ใด วันหน้าก็จะได้ข่าวคราวของหวั่นรู
ทว่าหลินเหยากับพวกจากไปไกลแล้ว คนที่ส่งไปตามหาวนอยู่หลายรอบก็ยังหาไม่พบ เซียงจื่อเหิงกลัดกลุ้มจนแทบขาดใจ
มารดาเซียงกลับโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
เช่นนี้ก็ดีแล้ว ต่อไปลูกชายจะได้หาคนผู้นั้นไม่พบ มิฉะนั้นด้วยความรักที่ลูกมีให้นาง หากตามตัวกลับมาได้จริง คู่หมั้นกับตระกูลฟางที่ตกลงกันไว้คงยุ่งยากแน่
เซียงจื่อเหิงยังไม่ยอมแพ้ จึงส่งคนออกไปตามหาอีก มารดาเซียงเห็นลูกชายวุ่นวายเช่นนี้ก็ไม่ได้พูดอะไร
อย่างไรเสียก็ต้องตามหาสักพัก ก่อเรื่องสักหน่อย เมื่อวุ่นวายพอแล้ว หมดหวังแล้ว เขาก็ย่อมยอมรับชะตากรรมเอง
มารดาเซียงไม่กังวลเลยว่าพวกเขาจะตามตัวนางกลับมาได้ ตอนแรกที่เลือกบอกเรื่องเหล่านั้นแก่หวั่นรู ก็เพราะตั้งใจให้นางผิดหวังในตัวลูกชาย มีเพียงวิธีนี้จึงจะตัดใจได้อย่างเด็ดขาด มิฉะนั้นหากหวั่นรูยังอาลัยอาวรณ์ ออกจากจวนไปแล้วก็ไม่ยอมไปไกล คอยหาโอกาสกลับมาตามหาลูกชาย ย่อมไม่เป็นการดี