ในห้องหอใหม่ ตัวอักษรมงคลสีแดงชาดแขวนเด่นอยู่สูง บนโต๊ะจุดเทียนมังกรหงส์ส่องสว่าง ใต้ม่านเตียงแพรแดง เจ้าสาวในชุดฉลองสมรสนั่งอย่างเรียบร้อย เฝ้ามองบุรุษตรงโต๊ะดื่มสุราเงียบ ๆ
เขาดื่มรวดเดียวทีละจอก จนฤทธิ์สุราขึ้นศีรษะ เว่ยปิงหลุนก็ฟุบลงบนโต๊ะอย่างสะลึมสะลือ
หญิงสาวก้าวเข้าไปอย่างแผ่วเบา หยิบเสื้อคลุมมาคลุมกายบุรุษ จากนั้นจึงเอนกายนอนบนตั่งทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้า
————
นับแต่คืนที่ศาลาพักสาร ซังม่อก็มีรอยยิ้มประดับใบหน้าทุกวัน ชาวเป่ยหยงมีธรรมเนียมเปิดเผย ไม่ถือกฎระเบียบและธรรมเนียมเคร่งครัดอย่างชาวจงกลาง ระหว่างเดินทางตอนกลางวัน เขาอุ้มซินหยางขึ้นม้า ทั้งสองนั่งม้าตัวเดียวกัน ครั้นเหน็ดเหนื่อยก็ไปนั่งเป็นเพื่อนนางบนรถม้า ไม่ว่าจะต่อหน้าผู้คนหรือยามอยู่กันตามลำพังก็ไม่คิดหลบเลี่ยง
สือเยี่ยนผู้มาส่งเจ้าสาวมองทั้งสองอยู่ด้วยกันแล้วหัวเราะอย่างจนใจ “เกรงว่าก่อนถึงเป่ยหยง ข้าคงได้เป็นลุงเสียแล้ว”
หลังเดินทางมาหลายเดือน ขบวนสมรสเชื่อมสัมพันธ์ก็มาถึงชายแดนเยี่ยนหยุน
สิบกว่าปีแล้ว ในที่สุดก็ได้เหยียบแผ่นดินบ้านเกิดอีกครั้ง ความทรงจำในวัยเยาว์เลือนหายไปนานแล้ว แต่ซินหยางกลับรู้สึกผูกพันกับที่นี่เป็นพิเศษ นางเคยจินตนาการอยู่หลายครั้งว่าจะได้กลับมาเมื่อใด ทว่าไม่เคยคิดว่าจะกลับมาด้วยวิธีเช่นนี้
ซ่างกวนฉีซึ่งได้รับข่าวล่วงหน้าได้นำเหล่าแม่ทัพและทหารมาต้อนรับแล้ว
ทหารนับหมื่นจากแดนประชิดเรียงแถวส่งขบวนหอวังสมรสออกจากเขตแดน ประกาศให้ทั่วหล้ารู้ว่าองค์หญิงแห่งต้าเหลียงทรงสูงศักดิ์เพียงใด
“เบื้องหน้าคือเขตแดนของสองแคว้น”
สือเยี่ยนมองน้องสาวด้วยความอาลัยอาวรณ์ “พี่ชายส่งเจ้าได้เพียงเท่านี้ เส้นทางต่อจากนี้น้องต้องเดินไปเองแล้ว”
“แต่น้องไม่ต้องกังวล พี่ขอพระราชโองการจากพระบิดาแล้ว จะไปประจำการรักษาแดนประชิดเยี่ยนหยุนในฐานะอ๋องเชื้อพระวงศ์ จะได้อยู่ใกล้น้องขึ้นอีกหน่อย”