ฉู่ซวงซวงอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาเล็กน้อย “เจ้าไม่สังเกตเห็นหรือ นับแต่เจ้ากับนางตกลงกัน ท่าทีที่เจ้ามีต่อนางก็เปลี่ยนไปมาก จากแต่ก่อนที่เย็นชาและรังเกียจ กลายเป็นอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ต่อมาก็รู้สึกผิด บัดนี้ถึงกับเริ่มเป็นห่วงนางแล้ว”
“ข้าเป็นห่วงนางตรงไหน?”
หลู่ยวนโจวมองลำไยบนโต๊ะ “เพียงเพราะผลไม้เหล่านี้หรือ?”
“การส่งผลไม้อาจดูเป็นเรื่องธรรมดา แต่สิ่งเหล่านี้สะท้อนท่าทีที่เจ้ามีต่อนางได้ เจ้าเปลี่ยนไปทีละนิด เจ้าไม่รู้ตัวหรือ?”
เมื่อเริ่มเปิดประเด็นแล้ว ฉู่ซวงซวงก็อยากฉวยโอกาสนี้พูดให้ชัดเจน
“ยุนโจว ข้าเป็นสตรี ข้าบอกเจ้าได้ว่าไม่มีสตรีคนใดอยากเป็นหญิงที่ถูกหย่า”
“ฮูหยินน้อยเป็นหลานสาวของสำนักอัครมหาเสนาบดี สตรีที่เติบโตมาในตระกูลเช่นนี้ย่อมไม่ธรรมดา การตอบตกลงหย่าขาดอาจเป็นแผนถ่วงเวลา ปล่อยให้เขาจับเพื่อหลอกให้เข้าแรงก็ได้ ดูท่าทีที่เจ้าเปลี่ยนไปต่อนางในตอนนี้ก็รู้แล้ว เห็นหรือไม่ นี่ก็คือแผนการที่ได้ผล”
“ซวงซวง เจ้าเองก็คิดมากไป”
หลู่ยวนโจวเป็นบุรุษ ย่อมไม่มีความคิดละเอียดอ่อนซับซ้อนวกวนอย่างสตรี
“เจ้าเองก็พูดว่าตระกูลนางไม่ธรรมดา หญิงสาวจากตระกูลเช่นนี้ย่อมมีศักดิ์ศรี นางไม่ยอมอยู่เคียงข้างคนที่ไม่รักนาง การเลือกถอยออกมาก็เข้าใจได้”
“ดวงตาไม่เคยโกหก ข้ามองออกว่าจืออี้จริงใจ ซวงซวง ข้ารู้ว่าสตรียามตั้งครรภ์มักกังวลและคิดมาก แต่เจ้าอย่าคิดฟุ้งซ่านหาเรื่องทุกข์ใจให้ตนเองเลย ตั้งใจถนอมทารกในครรภ์ให้ดีเถิด”
“จืออี้?” ฉู่ซวงซวงทวนสองคำนั้น “เจ้าเริ่มเรียกชื่อเล่นของนางแล้วหรือ”
หลู่ยวนโจวชะงัก “ก็แค่ชื่อ ข้าต้องเรียกนางอยู่แล้ว”
ฉู่ซวงซวงมีสีหน้าทั้งน้อยใจทั้งไม่พอใจ “แต่ก่อนเจ้าเรียกนางว่าเจียงจืออี้ด้วยซ้ำ กระทั่งชื่อก็ไม่อยากเรียก เอ่ยถึงทีไรก็เรียกแต่นาง ๆ แต่ตอนนี้กลับสนิทสนมกันถึงเพียงนี้แล้ว”