“นางเคยคิดเผื่อเจ้าไว้บ้างหรือไม่? บัดนี้นางเป็นถึงฮองเฮา ด้วยฐานะของนางในวันนี้ การหาคู่ครองให้พี่สาวสักคนจะยากเย็นนักหรือ?”
“ทั่วทั้งราชสำนักมีขุนนางที่ยังไม่มีภรรยามากมาย เจ้าเพียงถูกใจผู้ใด นางก็ทูลขอพระบรมราชโองการจากฝ่าบาท ไม่มีผู้ใดที่เจ้าจะแต่งด้วยไม่ได้ แต่จนถึงบัดนี้นางเคยคิดถึงเจ้าบ้างหรือ? นางไม่เคยเห็นเจ้าเป็นพี่น้องเลย!”
จื่อเยียนอ้าปาก สีหน้าลังเล “ไม่ใช่นะ น้องสาวของข้า น้องสาวข้า…ดีกับข้ามาโดยตลอด นางไม่ใช่คนเช่นนั้น ไม่ใช่…”
หลานจื่อหยวนหัวเราะอย่างขบขัน “ดีกับเจ้าหรือ? ดีแต่ปากกระมัง แล้วในความเป็นจริง นางเคยทำอะไรเพื่อเจ้าบ้าง?”
“อย่างข้ากับพี่ชายต่างมารดาคนโต ภายนอกก็ยังทำเป็นรักใคร่กลมเกลียว ปากก็พูดว่าพี่น้องรักใคร่กัน แต่แท้จริงแล้วเราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าความรู้สึกที่มีให้กันนั้นเบาบางเพียงใด”
จื่อเยียนมองเขาด้วยสายตาน้อยใจ “เช่นนั้นเจ้าก็รังเกียจผู้เกิดจากมารดารองด้วยหรือ?”
หลานจื่อหยวนกุมมือนางแน่น “จื่อเยียน การแต่งภรรยา ข้าไม่ใส่ใจว่านางจะเป็นสายเลือดเบอร์ตรงกับสายเลือดเบอร์สอง หรือมีชาติตระกูลสูงต่ำเพียงใด ข้าดูเพียงความรู้สึกของตนเอง แต่หากพูดถึงความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง ข้าจะบอกเจ้าในฐานะผู้เกิดจากสายเลือดเบอร์ตรงว่า ในใจของผู้เกิดจากสายเลือดเบอร์ตรง ไม่เคยเห็นพี่น้องที่เกิดจากสายเลือดเบอร์สองสำคัญเลย”
“ผู้เกิดจากสายเลือดเบอร์ตรงทุกคนต่างดูแคลนพี่น้องที่เกิดจากสายเลือดเบอร์สองจากก้นบึ้งของหัวใจ พระคุณท่านทั้งหลายที่เป็นผู้เกิดจากสายเลือดเบอร์ตรงและสนิทสนมกับข้าก็เป็นเช่นนี้ทุกคน คนเราล้วนมีหัวใจเหมือนกัน ใจย่อมคิดเช่นเดียวกัน น้องสาวที่เป็นฮองเฮาของเจ้าก็เช่นกัน”
จื่อเยียนไม่พูดอะไรอีก เปลือกตาค่อย ๆ หลุบลง
หลานจื่อหยวนกล่าวต่อ “ดูจากตอนนี้ก็พอ นางเป็นฮองเฮา พี่สาวร่วมมารดาสองคนของนาง คนหนึ่งแต่งกับขุนนางใหญ่ขั้นสอง อีกคนแต่งเข้าตระกูลสกุลชาติชาตรีแห่งสำนักฮั่นหลิน น้องสี่ของเจ้าก็ยังได้ศักดิ์แม่ครองตระกูล แล้วเจ้าเล่า”