เลี่ยงเสี่ยงเข้าใจแล้ว “เจ้าจะไปวังองค์กงจุ๊นหรือ”
เหยียนฮวนลุกขึ้นยืน เชิดหน้าผายอก “วันนี้ข้า ซ่งเหยียนฮวน จะทำเรื่องใหญ่สักเรื่อง ให้ทุกคนได้รู้ว่าข้ามิใช่เชลยโง่เขลาแห่งสำนักอัครมหาเสนาบดีอย่างที่พวกนางพูดกัน”
ชายหนุ่มกวาดตามองภรรยาขึ้นลง ในดวงตาฉายแววไม่สบายใจอยู่หลายส่วน
เช้าวันนั้น องค์กงจุ๊นเจียยี่เชิญเหล่าพระญาติสตรีและฮูหยินผู้สูงศักดิ์ที่สนิทสนมกันหลายท่านมายังตำหนัก เพื่อชมดอกไม้และจิบชา
นอกตำหนักกงจุ๊นมีแขกเหรื่อเดินทางมาไม่ขาดสาย พ่อบ้านวิ่งวุ่นต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์
ไม่ไกลนัก รถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ตรงปากถนน เหยียนฮวนซ่อนตัวอยู่ในรถม้า คอยจับตาดูคฤหาสน์
เมื่อเห็นแขกเหรื่อที่เข้าออกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นางก็เปิดม่านกระโดดลงจากรถม้า จัดเสื้อผ้าและมวยผมให้เรียบร้อย กระแอมเบา ๆ ก่อนเดินตรงไปยังประตูตำหนักอย่างสง่างามและสุขุม
“ท่านนี้คือฮูหยินตระกูลเลี่ยงใช่หรือไม่”
พ่อบ้านตาไวจำได้ตั้งแต่แรกเห็น “ท่านก็มาร่วมงานเลี้ยงขององค์หญิงหรือขอรับ”
เขาย่อมรู้ดีว่าเจ้านายของตนไม่มีทางเชิญฮูหยินผู้นี้มา
“ข้ามิได้มาร่วมงานเลี้ยง ข้ามีธุระจะพบองค์หญิง”
“ช่างไม่ประจวบเหมาะเสียจริง” พ่อบ้านยิ้มประจบ พยายามรับมือ “วันนี้องค์หญิงจัดงานเลี้ยงรับรองแขก เกรงว่าจะไม่มีเวลาต้อนรับ หากมิใช่ธุระสำคัญ มิสซ่งโปรดกลับมาใหม่วันหลังเถิด”
“เรื่องที่ข้าจะกล่าวเป็นเรื่องสำคัญ ยืดเวลาออกไปแม้ชั่วขณะก็มิได้” เหยียนฮวนมีสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าไปกราบทูลก็พอ”
พ่อบ้านไม่กล้าละเลย จึงเข้าไปขอคำสั่งจากเจ้านาย
เจียยี่กำลังจัดให้บ่าวไพร่เตรียมงานเลี้ยงอยู่ในสวน พอได้ฟังบ่าวรับใช้รายงานก็ประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “นางอยากพบ เปิ่นกงก็ต้องพบหรือ นางคิดว่าตนเองเป็นผู้ใดกัน”
“ไปบอกนางว่าเปิ่นกงไม่มีเวลาวันนี้ แน่นอน หากนางไม่ถือสาก็รออยู่ข้างนอกได้ งานเลี้ยงจบแล้วเปิ่นกงค่อยเรียกนางเข้าพบ”