ดวงตาของชายหนุ่มเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้งและความโศกเศร้า มองออกได้ว่าเขามิได้เสแสร้ง
จื่อเยียนเป็นคนเก็บงำคำพูดไม่เก่ง ชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่นางเคยรักและเคยทำร้ายจิตใจนาง บัดนี้เขารื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมา แล้วจื่อเยียนจะไม่เอ่ยระบายความคับแค้นในใจสักหน่อยได้อย่างไร
“บัดนี้เจ้ามาทำซาบซึ้งเช่นนี้ แล้วตอนนั้นเจ้าคิดอะไรอยู่!”
“ตอนนั้นข้าจริงใจต่อเจ้า อยากใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับเจ้า คำพูดของมารดาเจ้าที่ว่าหม่อมรองจะดูแลกิจภายใน ทำให้ข้ารู้ว่าคนในครอบครัวข้าไม่พอใจเพียงใด ทุกคนต่างเกลี้ยกล่อมให้ข้าล้มเลิก แต่ข้าดึงดันไม่ฟัง สำหรับข้า ขอเพียงได้อยู่กับเจ้า ต่อให้ต้องอดทนกับความน้อยเนื้อต่ำใจเพียงนี้ ข้าก็ยอม”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องในอดีต จื่อเยียนก็โกรธขึ้นมา “ข้ายอมถอยให้เจ้า แล้วพวกเจ้าล่ะ? พอได้คืบก็จะเอาศอก ถึงกับเสนอให้แต่งทั้งภรรยาเอกและหม่อมรองพร้อมกัน”
“ใช่ ข้ารู้ว่าทั้งหมดเป็นความคิดของบิดามารดาเจ้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า แต่เจ้ากลับปล่อยให้พวกเขารังแกข้า ไม่เคยเอ่ยปากพูดแทนข้าสักคำ ทั้งยังบีบให้ข้าต้องยอมถอยครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าลงมือตีบ่าวของตระกูลหลิน เจ้ากลับไม่ถามไถ่ต้นสายปลายเหตุสักคำ ก็โกรธข้าเสียแล้ว ตอนนั้นเจ้าคิดอะไรอยู่!”
วันนั้นทั้งสองจากกันด้วยความไม่พอใจ นางนั่งอยู่บนชั้นบนตลอดบ่าย ตอนนั้นนางปรารถนาเพียงใดให้ชายหนุ่มย้อนกลับมา
“ขอเพียงเจ้าหันกลับมา ต่อให้แค่ปลอบข้าสักหน่อย ข้าก็พร้อมจะเดินต่อไปกับเจ้าอย่างแน่วแน่ แต่เจ้ากลับเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยปรากฏตัวอีก แล้วต่อมาก็แต่งนางแซ่หลินเป็นภรรยา”
จื่อเยียนมองชายหนุ่มด้วยแววตาเยาะเย้ย “ใช่ว่าข้าไม่เคยให้โอกาสเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่าทีเช่นนี้ของเจ้าในตอนนี้ ทำให้ข้าดูน่าขันและน่าชิงชังเพียงใด”
“ข้าขอถามเจ้าเพียงข้อเดียว หากนางแซ่หลินอ่อนโยนและมีเมตตา พวกเจ้าคงครองรักกันอย่างหวานชื่นไปนานแล้ว แล้วเวลานี้เจ้ายังจะนึกถึงข้าอยู่หรือ!”