เซียยิ้นเฉินชินชากับเรื่องแบบนี้ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ
————
วันล่าสัตว์ ขุนนางตั้งแต่ขั้นสามขึ้นไปในราชสำนักพร้อมครอบครัวต่างมาถึงกันครบ ลานล่าหลวงกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ตะวันลอยสูง ใต้ฟากฟ้าเทือกเขาทอดตัวสลับสูงต่ำ
บุรุษที่จะเข้าร่วมล่าสัตว์พร้อมสรรพรอคอยการเริ่มอยู่นานแล้ว ส่วนเหล่าฮูหยินผู้สูงศักดิ์ก็นั่งสนทนากันอยู่บนโต๊ะเลี้ยงด้านหลัง คุณหนูเพียงไม่กี่คนที่ขี่ม้าเป็นก็เปลี่ยนชุดขี่ม้าเช่นกัน ใบหน้าเปล่งปลั่งกระตือรือร้นอยากลองสักตั้ง ส่วนผู้ไม่ถนัดการขี่ม้าก็อยู่เคียงข้างผู้ใหญ่ของตนอย่างว่านอนสอนง่าย
เวินฉีเยว่มองไปยังบุรุษที่ถูกห้อมล้อมราวดาวล้อมเดือนในที่ไม่ไกล หวังให้อีกฝ่ายสบตากับนางสักครั้ง ผ่านไปครู่ใหญ่ สตรีผู้นั้นก็ก้มตาลงอย่างผิดหวัง
ฝูงม้าควบทะยาน ฮึกเหิมยิ่งใหญ่ ราชสำนักยกย่องทั้งบุ๋นและบู๊ เหล่าพระโอรสทุกพระองค์เชี่ยวชาญทั้งอักษรและยุทธ์ ควบม้าตามเสด็จฮ่องเต้ไปทั่วลานล่า
ฟ้าดินกว้างใหญ่ ไร้เมฆหมื่นลี้ ผู้คนต่างไล่ตามเหยื่อของตน ไม่นานก็แยกย้ายกระจายกันไป
สือเยี่ยนควบม้าไล่ล่ากวางดาวตัวหนึ่ง เขาขี่เร็ว ทิ้งผู้ติดตามไว้ไกลลิบเบื้องหลังตั้งนานแล้ว
ไม่รู้ตัวก็มาถึงใจกลางป่าลึก เห็นอยู่ว่าใกล้จะตามทัน สือเยี่ยนก็น้าวคันธนูพาดลูกศร แต่กวางหลบวูบ แล้ววิ่งหนีไปอีกทิศ
สือเยี่ยนเร่งม้าไล่ตามไป ทันใดนั้นม้าก็ร้องเสียงโหยหวน กลายเป็นว่าเถาวัลย์เกี่ยวกีบม้าไว้ ร่างใหญ่โตของมันเอียงพรวดไปข้างหน้า ทำให้สือเยี่ยนถูกเหวี่ยงตกลงอย่างแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ้งไปไกลหลายก้าว