เลี่ยงเสี่ยงขานรับเบา ๆ โดยไม่แม้แต่จะลืมตา “คงกินมากเกินไปอีกแล้วสินะ บอกให้คุมปากไว้บ้างก็ไม่ฟัง พรุ่งนี้จะให้หมอมาตรวจดู”
เห็นสามีสงบนิ่งเช่นนี้ เหยียนฮวนจึงเอ่ยเสริมว่า รอบเดือนของนางยังไม่มา ล่าช้าไปหลายวันแล้ว
เลี่ยงเสี่ยงพลันเข้าใจความหมายของภรรยา ในที่สุดก็ลืมตาขึ้น “ท่านคงมิได้หมายความว่า……”
เหยียนฮวนมองสามีอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าบูดเบี้ยวราวกับมะระขี้นก
เลี่ยงเสี่ยงหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “หรือจะเป็นอย่างที่เจ้าว่า ตั้งครรภ์จริงหรือ”
พอสามีพูดจบ เหยียนฮวนก็แทบจะร้องไห้ออกมา
“แย่แล้ว คราวนี้จะทำอย่างไรดี!”
ปฏิกิริยาของภรรยาทำให้เลี่ยงเสี่ยงหน้าขรึมลง “จะทำอย่างไรอะไรเล่า ตั้งครรภ์ก็คลอดสิ การตั้งครรภ์เป็นเรื่องน่ายินดี เหตุใดเจ้าทำท่าราวกับมีงานศพเช่นนั้น”
“อีกอย่าง เจ้ามิใช่อิจฉาคนอื่นที่มีบุตรสาวมาตลอดหรือ ได้ยินว่าหญิงที่อายุมากแล้วคลอดบุตรมักได้บุตรสาว บางทีคราวนี้ความปรารถนาของเจ้าอาจเป็นจริงก็ได้”
ความปรารถนาของเขาเองก็อาจเป็นจริงด้วยเช่นกัน
“เหตุใดอายุมากแล้วจึงมีโอกาสได้บุตรสาวเล่า” เหยียนฮวนสงสัย “มิใช่ล้วนพูดกันหรือว่าหอยแก่ทิ่มไข่มุก มักได้บุตรชาย”
เลี่ยงเสี่ยงครุ่นคิดพลางกล่าวว่า “งานครบหนึ่งเดือนที่จวนท่านขุนนางโจว ภรรยาของเขาก็ได้บุตรสาวตอนวัยกลางคน”
“แต่ภรรยาของท่านขุนนางหลี่อายุสามสิบเก้าก็ได้บุตรชายมิใช่หรือ” เหยียนฮวนโต้แย้ง
เลี่ยงเสี่ยงคิดดูแล้วก็จริง ทว่าเมื่อนึกอีกทีกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “เหตุใดจึงพูดกันว่าหอยแก่ทิ่มไข่มุก แล้วพวกเราแก่แล้วหรือ”
“ข้าก็แค่พูดตามสำนวน เจ้าอย่าเอาจริงเอาจังไปหน่อยเลย อีกอย่าง จื่อเยียนก็มิได้คลอดบุตรชายหรือ”
หลังจากนั้นทั้งสองก็ถกเถียงกันเรื่องจะได้บุตรสาวหรือบุตรชายอยู่นานเกือบครึ่งคืน