ส่งลูกเขยในอนาคตกลับไปแล้ว ท่านหลวงฟางก็มุ่งหน้าไปยังห้องหอของบุตรสาว
เพียะ!
เสียงฝ่ามือตบดังสนั่น ฟางโหรวถูกแรงตบนั้นซัดจนทรุดลงกับพื้น
“ท่านทำอะไรลงไป!”
มารดาฟางรีบคว้าแขนสามีไว้ “จะลงมือกับบุตรสาวได้อย่างไร!”
“นังตัวดี!” บิดาแห่งสกุลฟางตวาดด้วยความโกรธ
“เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เรียนรู้จรรยาสตรีและงานเรือนมาตั้งแต่เล็กแท้ ๆ กลับหนีการแต่งงาน! บ้านเราจะเลี้ยงคนที่ทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลอย่างเจ้าไปทำไม!”
มารดาฟางส่ายหน้า “ท่านพูดอะไร หนีการแต่งงานอะไรกัน ไม่ใช่ ไม่ใช่!”
น้ำตาฟางโหรวไหลพรากทันที ครั้นสบกับดวงตาแดงก่ำของบิดา ก็หวาดกลัวจนพูดไม่ออก
“คิดว่าข้ามองไม่ออกหรือ!” ท่านหลวงฟางเดือดดาล
“ลักพาตัวอะไรกัน! เจ้าไม่อยากแต่งงานจึงหนีไปเองต่างหาก เซียงจื่อเหวยช่วยเจ้า พอเรื่องแดงขึ้นมาก็ปกปิดแทนเจ้า!”
ฟางโหรวเอามือปิดหน้า ร่ำไห้สะอึกสะอื้น
“ข้าเคยคิดมาตลอดว่าเจ้าเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย รู้ความ มีคุณธรรมและอ่อนโยน ใครจะคิดว่าเจ้าจะก่อเรื่องผิดศีลธรรมถึงเพียงนี้ ช่างเสื่อมเสียคุณธรรม!”
“เจ้ากำลังเหยียบย่ำเกียรติยศของทั้งตระกูลให้จมดิน วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
มารดาฟางถลาเข้าไปกอดขาสามี “อย่านะท่าน นี่เป็นบุตรสาวของเรา บุตรสาวแท้ ๆ ของเรานะ!”
“มีบุตรสาวไร้ยางอายเช่นนี้ไว้จะมีประโยชน์อันใด!”
ท่านหลวงฟางโกรธจัดจนผลักภรรยาออก ก่อนคว้าไม้ปัดฝุ่นขนไก่ริมหน้าต่างแล้วกวัดแกว่งเข้าใส่บุตรสาว
ฟางโหรวหดตัวเป็นก้อน ขวัญหนีดีฝ่อ
“อย่านะท่าน!”
มารดาฟางขวางสุดชีวิต พลางอ้อนวอน “บุตรสาวคงเลอะเลือนไปชั่วขณะ มิได้ตั้งใจ อย่างไรเสียคนนอกก็ไม่รู้เรื่องภายใน ท่านจะทำให้บุตรสาวลำบากไปอีกทำไม!”