มารดาเซียงมองหวั่นรูด้วยแววตาเศร้าสลด “ลูกสาว เรื่องในอดีตเป็นความผิดของข้าเอง ที่ปิดบังความจริงแล้วขับไล่เจ้าไป เรื่องนี้ข้าก็ไม่สบายใจ แต่ตอนนี้ทุกอย่างลงเอยแล้ว พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์”
“เจ้าเคยทำงานในบ้านนี้ ย่อมรู้สถานการณ์ในครอบครัวดี ลูกชายข้ากว่าจะมีวันนี้ไม่ง่าย เดิมทีควรเป็นทั้งวันที่ได้ติดอันดับสอบจอหงวนและวันเข้าหอ แต่เรื่องน่ายินดีแท้ ๆ กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้”
“วันนี้ข้ามาก็เพื่อวิงวอนเจ้า ขออย่าได้พัวพันกับลูกชายข้าอีก ให้เขาตัดใจเสีย แล้วแต่งงานกับคุณหนูตระกูลฟาง เช่นนี้ย่อมดีต่อทุกฝ่าย ครอบครัวข้าทนความวุ่นวายเช่นนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
“ขอให้เจ้าไว้ชีวิตสงบสุขแก่ครอบครัวเราเถิด วันนี้ข้าคุกเข่าขอร้องเจ้า!”
กล่าวจบ นางก็ทำท่าจะคุกเข่าลงอีกครั้ง หวั่นรูรีบยื้อรั้งนางไว้สุดกำลัง
เซียงจื่อเหวยที่อยู่หน้าประตูเห็นเข้าก็เดือดดาลขึ้นมาทันที รีบก้าวยาว ๆ เข้าไปประคองมารดาให้ลุกขึ้น ก่อนยืนขวางอยู่เบื้องหน้า แล้วตวาดใส่หวั่นรู “นางมารร้าย ดูสิว่าเจ้าบีบคั้นมารดาข้าจนเป็นเช่นไร!”
เซียงจื่อเหวยเดือดดาลราวไก่ที่พองขน ดวงตาแดงก่ำจ้องคนตรงหน้า “ครอบครัวข้าถูกเจ้าทำร้ายจนไม่เหลือสภาพ เจ้ายินดีแล้วหรือ พอใจแล้วใช่หรือไม่! หากไม่เห็นแก่ที่เจ้าเป็นสตรี ข้าคงซ้อมเจ้าเสียจนหมอบราบกับพื้น ลุกไม่ขึ้นไปนานแล้ว!”
“เจ้ามันจิ้งจอกประจานตัว คอยล่อลวงบุรุษให้หลงใหลและก่อเรื่องวุ่นวาย สักวันย่อมได้รับบุญวาสนาตอบโต้!”
“ทำอะไรกัน!”
ประตูห้องพลันเปิดผาง จื่อเยียนผลักประตูออกมาด้วยความโกรธ แล้วก้าวยาว ๆ มาดึงน้องสาวไปไว้ด้านหลัง
“บุรุษตัวโต ๆ อย่างเจ้า ตะคอกใส่หญิงสาวด้วยเหตุใด คิดจะลงมือหรือ!”