เหยียนฮวนไล่ตามไปตลอดทาง โชคดีที่เจียงอวิ๋นชิงเพิ่งออกเดินทางไปได้ไม่นาน ในที่สุดก็เร่งตามทันจนได้
เมื่อเห็นคนที่วิ่งตามมาหอบหายใจถี่ เจียงอวิ๋นชิงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา จึงยิ้มกล่าวว่า “พี่สาวคนที่สองได้ยินว่าข้าจะไป เลยตั้งใจมาส่งข้าสินะ ขอบคุณมาก ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนี้หรอก รอข้ากลับมาแล้วจะซื้อของอร่อยมาฝากเจ้า”
“ใครจะไปส่งเจ้ากัน” เหยียนฮวนค่อย ๆ ปรับลมหายใจ “ได้ยินว่าเจ้าจะไปกังหนำ หาโอกาสทำการค้าหรือ”
“อ้อ ใช่แล้ว”
เหยียนฮวนยิ้มกว้าง “พาข้าไปด้วยสิ”
“เจ้าน่ะหรือ” เจียงอวิ๋นชิงเลิกคิ้ว มองนางขึ้นลงอย่างประหลาดใจ “เจ้าจะไปทำอะไร ฮูหยินขุนนางชั้นสองอย่างเจ้ายังต้องออกไปทำการค้าอีกหรือ หรือว่าอยากไปเที่ยวเล่น”
เหยียนฮวนเม้มริมฝีปาก “เอ่อ...ตอนนี้ยังไม่สะดวกจะพูดบางเรื่อง สรุปก็คือพาข้าไปด้วยก็พอ ระหว่างทางข้าค่อย ๆ เล่าให้เจ้าฟัง”
เห็นได้ชัดว่าเจียงอวิ๋นชิงไม่อยากพานางไป แต่เหยียนฮวนมีหรือจะยอมปล่อยโอกาสนี้ไป ไม่ว่าอย่างไรก็ยืนกรานจะไปด้วยให้ได้
“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องเลี่ยงเสี่ยง ไว้ข้าจะบอกเหตุผลให้ฟัง ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะเข้าใจเอง”
หลังจากโน้มน้าวกันอยู่นาน เห็นนางดึงดันจะตามไปให้ได้ เจียงอวิ๋นชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมบอกความจริงกับนาง
“ที่จริงแล้วข้า...” นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลดเสียงลง “ไม่ได้ไปกังหนำ และไม่ได้ไปทำการค้า”
“หืม” เหยียนฮวนสงสัย “แล้วเจ้าจะไปที่ใด”
เจียงอวิ๋นชิงยิ้มอย่างมีเลศนัย เขย่งปลายเท้าเล็กน้อย “แต่ถ้าเจ้ายืนกรานจะตามไปด้วยก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียสถานที่ที่ข้าจะไป เจ้าต้องสนใจแน่”
เมื่อได้ฟังคำของนาง เหยียนฮวนก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ จากนั้นพยักหน้าหงึก ๆ อย่างแรง ยิ้มจนปากแทบฉีก แล้วทั้งสองก็กลับไปยังโรงเตี๊ยม หยิบเงินกับสัมภาระ ก่อนจะออกเดินทางไปด้วยกัน