“คุณชายน้อยทั้งสอง ในที่สุดก็พบพวกท่านแล้ว เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่เล่า?”
ผู้ติดตามวิ่งตามมาทัน ย่อตัวลงจับมือเด็กทั้งสองไว้
“เมื่อครู่พวกเรา...”
“เมื่อครู่พวกเราออกไปเล่นมา” สือเยี่ยนรีบแย่งตอบ
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไปเถิด พวกเรากลับกัน ท่านผู้ใหญ่กับคุณหนูยังรออยู่”
ซินหยางขยับเข้าไปกระซิบข้างหูพี่ชายว่า “เหตุใดเจ้าถึงไม่ให้ข้าพูด”
สือเยี่ยนเหลือบมองน้องสาว “เจ้าโง่หรือไร อย่าบอกคนที่บ้านเลย ไม่เช่นนั้นท่านแม่จะคิดว่าพวกเราไม่เชื่อฟัง แอบออกมาก่อเรื่อง แล้วก็จะลงโทษพวกเราอีก”
......
หลังจากส่งเหยียนฮวนกับเด็กทั้งสองกลับถึงบ้านแล้ว เลี่ยงเสี่ยงก็ขึ้นรถม้าจากไป
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
“เรียนท่านใต้เท้า ข้าน้อยเห็นแล้ว ข้าน้อยมองจากที่ไกล เห็นว่าตอนนั้นท่านองค์ชายทรงตกพระทัยมาก”
เลี่ยงเสี่ยงพยักหน้า
สือเยี่ยนกับองค์รัชทายาทเหมือนกันราวกับถอดแบบมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน ครั้งแรกที่เห็นเด็กคนนี้ เลี่ยงเสี่ยงก็เกิดความสงสัยขึ้นแล้ว
ผู้ที่อยู่ในสำนักตุลาการสูงสุดมานานย่อมมีจิตใจละเอียดรอบคอบ มองการณ์ทะลุปรุโปร่ง ทั้งยังเชี่ยวชาญการวิเคราะห์และชันสูตรคดีมากที่สุด
หลินเหยาเคยอยู่ในตงกง หลังจากจากไปก็เดินทางไปเยี่ยนหยุน ครั้นกลับมาอีกครั้งกลับพาเด็กมาด้วย เด็กคนนี้หน้าตาคล้ายองค์รัชทายาทถึงเพียงนั้น แต่บิดาของเด็กกลับเสียชีวิตไปแล้ว อีกทั้งชาติกำเนิดก็ไม่ชัดเจน......
เมื่อเชื่อมโยงเบาะแสต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ก็ยากที่เลี่ยงเสี่ยงจะไม่คิดมาก
นับเป็นความเคยชินจากการทำงาน เมื่อเกิดความสงสัยขึ้นในใจแล้ว ย่อมไม่อาจปล่อยวางได้ง่าย ๆ
หรือจะกล่าวให้ชัดก็คือ ในใจเลี่ยงเสี่ยงแทบจะปักใจแล้วว่า เด็กคนนี้คือบุตรขององค์รัชทายาท!